Bölüm 1

BÖLÜM 1 - Sessizlikten Gelen SancıSabahın ilk ışıkları odaya vurmadan uyandı Arya. Gözlerini tavana diktiğinde, o tavanın her zamankinden daha soğuk, daha ağır olduğunu hissetti. Sessizlik, kulaklarını çınlatacak kadar baskılıydı.-- (Tavanlar hiç bu kadar sessiz olmamıştı...) --Vücudunu kıpırdatmaya çalıştı ama ilk hareket bile zor geldi. Sanki kollarına ince, görünmez ipler bağlıydı da birileri ona fark ettirmeden oynatıyordu. Bileğinden başlayan bir ağrı, nabız gibi atıyor; sonra yavaş yavaş dirseğine, omzuna ve boynuna yayılıyordu."Günaydın Arya," dedi annesi mutfaktan. Ses, kapı aralığından zor duyuluyordu. Sanki ev bile onun ağrısını tanımamış gibiydi.Kalktı, aynaya baktı. Gözleri uykusuzdu ama asıl dikkatini çeken, yüzündeki o hafif gerilimdi.-- (Yüzüm bana ait gibi değil...) --Kahvaltı masasında otururken, babası elinde telefonla haberleri okuyor, annesi sessizce çay karıştırıyordu. O an içinden bağırmak geldi: "Benim canım acıyor!" Ama sözcükler boğazından yukarı çıkamadı.-- (Bir insanın sesi sadece sesiyle mi duyulur?) --"Bugün okula gitmek istemiyorum," dedi."Neden?" dedi annesi, kaşını hafifçe kaldırarak."Hastayım galiba."Termometre ateş göstermedi. Ama Arya'nın gözleri, sesi, duruşu... hepsi bir şeylerin ters gittiğini fısıldıyordu.Gün boyunca odasına kapandı. Ellerini kullanmadan yazmaya çalıştı zihninde. Çünkü kalem bile bileğinden akıp gidiyor gibiydi.-- (Yazmak bile acıtıyordu. Ama yazmadığımda daha çok acıyordu.) --Gece oldu. Uyuyamadı. Yatağında dönüp durdu. Saat 03:41. Ağrı sanki bir dil gibi omurgasında hareket ediyor, yer değiştiriyor, adı konamayan bir dille tanı.-- (Ağrımın dili var ama tercümesi yok.) --Yatak odasının duvarlarını izlerken birden dışarıdan gelen bir ambulans sesiyle irkildi. Sirenin sesi, içinde taşıdığı belirsiz korkuya karıştı.