O gece gökyüzünde tek bir yıldız bile yoktu. İçimdeki his yüzünden uyuyamıyordum. Bu his bana herşeyin kötü olacağını söylüyordu. Yeni bir eve taşınacaktım ama okulum aynı kalacaktı. Gözlerim uykusuzluktan sızlıyordu. Zar zor iki saat uyuyabilmiştim.
"Kızım hadi uyan artık!"
Bu gelen babamın sesiydi. Annemle babam yıllar önce ayrılmıştı ve ben buna tanık olmuştum. Onlar ayrıldığında dört yaşındaydım. Nasıl hatırladığımı bilmiyorum ama her sahne hala aklımda.
"Tamam baba, geliyorum!"
"Kızım çok iş var hızlıca halledeceğiz sonra sen okula."
Cidden mi? Bari hazırda taşınma bahanesi varken gitmesem okula? Bunu içimden soylememin nedenide cevabın kesin olması. Hayır. Burnumdan aldığım nefesi sanki tüm hayatım boyunca nefesimi tutmuşçasına bıraktım,
"Madem okulum var, ben iş yapmadan gidiyorum!"
Babamın cevabını beklemeden çantamı kaptigim gibi kendimi evden dışarı attım. Okula yürümem çok kısa sürüyordu çünkü evim okula çok yakındı. Şimdilik.
"N'aber kanka?"
"Günaydın Melis."
"Günaydın da noldu yine ecem?"
Biraz fazla somurtkandım sanırım.
"Melis şuan gerçekten hiç uğraşamam sonra anlatırım."
Melis'in sorusunu kestirip attıktan sonra doğruca tuvalete gittim. Kapının önünden Ateş'in sesi geliyordu. Yaklaşık 6 yıldır onun platoniğidim.
"Ecem?" Bu ses ona aitti! Adımı nerden biliyordu ki? Neden bana sesleniyordu?
"Ecem burada mı?"
"E- Evet!"
Kahretsin! Sesim titremişti!
"Ben Ateş. Bir saniye baksana."
Senin ateş olduğunu biliyorum tabikide.
"Tamam."
Tamam mı? Bu kadar mı? Ecem! Ufff!
Tuvaletten uçarcasına çıktım, ellerimi yıkadım ve işte Ateş. Bana bakıyordu.
"Şey ben sana aşığım."
Ne? NE!
"Ne?"
Bu sefer iç sesim konuşmuştu.
"Evet. Yani sevgilim olmak istermisin?"