15 YIL ÖNCE
Annemle babam yine kavga ediyorlardı ve ben yine korkmayayım diye odama kitlenmiştim. Annem duymuyacağımı sanıyordu ama ben her şeyi duyuyordum. Aşağıdaki sesler daha da arttığı zaman gözümden bir damla yaş daha aktı. Annem benim hiç bir şey anlamayacağımı düşünüyordu ama ben her şeyi anlıyordum. Biz bu evde mutlu değildik olamazdık da zaten çünkü o vardı. Babam. Aşağıdaki sesler bi anda kesildi ve biri hızlıca yukarı doğru çıkmaya başladı . Kapının önüne geldiğinde hızlıca kapıyı açarak içeri girdi. Onun annem olduğunu anladığımda rahatlıcağımı düşünürken annemin yüzündeki o endişeyi, korkuyu görmek beni daha da korkutmaya başladı. Hızlıca kapıyı kitleyip bana doğru döndü ve tek bi şey dedi : "Bir an önce kaçıp kendini kurtar. "
"Nereye anne ne oluy-" diye sorularımı sıralıyacakken lafımı kesti.
"Soru sormayı bırak çabuk camı aç. " dedi ve dolabı açıp çarşafları almaya başladı. Benim hala ona korku dolu bakışlar ile baktığımı görünce bana doğru dönüp bir cümle demesi beni kendime getirmesine yetmişti: "Bu son şansın Alev. "
Hızlıca camı açıp anneme yardım ederek çarşafları birbine bağlamaya başladım. Birinci katta olduğumuz için çarşaflarla birlikte aşağı inebilirdik. Annem çarşafları camdan aşağıya sallandırdığı zaman babam odanın önüne gelmişti ve kapıyı açmak için zorluyordu.
"AÇIN LAN ŞU KAPIYI! İKİNİZİDE KENDİ ELLERİMLE ÖLDÜRÜCEM. " Diye bağırıyordu. Annem sessizce elime bana kendi elleriyle ördüğü bebeği verdi ve gözleri ile camı işaret etti. Bana kaç, git diyordu anlamıştım. Gözümden yaşlar akarken kafamı iki yana salladım.Annem kolumdan tutup hadi dercesine baktığında bir elimde bebeğim olan Sare ile çarşaflara tutunarak inmeye başladım. Kapı sesleri artınca öyle bir hızla indim ki ayaklarım 5 saniye içinde yerle buluşmuştu. Yukarı baktığımda annem ormanı işaret ederek dudaklarını oynattı "Koş" diye. Ormana doğru dönüp koşmaya başladım. Dudaklarımda hafif bi kıvrılma varken gözlerim tam tersiydi. Yaşlar daha fazla akıyordu artık. Tam bir adım daha atacakken art arda 2 el silah ateş sesi duyunca korkuyla arkama döndüm. Annem hala camdaydı ve yüzündeki acılı ifadeyle gözleri yavaşça kapanıyordu. Gözleri acıyla daha da kapandı. Birden camdan aşağıya doğru düştü. 1-2 saniye bir şey anlayamadım ama sonra yerdeki kanları görünce dudaklarımda o hafif mutluluk da bir anda Uçuverdi sanki. Annem niye yerde yatıyordu ki? Kalksaydı ya beraber kaçıp kurtulsaydık bu adamdan. Yukarı babama baktım sonra aşağıya tekrar baktım. Annem hala yerde yatıyordu. A-annem ölmüş müydü? BENİM ANNEM ÖLMÜŞ MÜYDÜ? Gözümden yaşlar akarken sesim çıkmasın diye elimle ağzımı kapatacak kadar korkaktım ben. Evet benim canım annem ölmüştü hem de gözlerimin önünde ve ben sadece izlemiştim. Ne yapabilirdim ki? Ormana doğru dönüp koşmaya başladım. Evden baya uzaklaşmıştım. Annemden de. Ağaçlar azalmaya başladığında bir yol belirdi önümde. Araba geliyordu . Bu ilk ve son şansımdı. Yola atılarak avazım çıktığı kadar bağırdım. Boğazımın yanıdığını hissedecek kadar. Araba tam önümde durduğunda gözlerim kararmaya başlamıştı. Yere düşüp bilincimi kaybetmeden önce gördüğüm son şey bir adamın bana doğru geldiği ve söylediğim son şey ise Anne'ydi.
Evet ilk bölümü buraya bırakıyorum arkadaşlar.
Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi aliyimmm.
Her türlü eliştiriye açığım.
SORULAR
Size gelen adam iyi biri mi?
Aleve yardımı dokunucak mı?
Alevin annesi Asya sizce kurtulabilir miydi?