cok dikkat etmeye başlamıştım artık kardeşime bı gün sonunda dayanamayıp kardeşime tam olarak sana ne yaptı diye sormaya karar verdim o gün ikimzde odadaydik annemde bizi kapının birleşme noktasındaki catlaktan izliyormus hareketlerini gösterirken odaya girdi ve bizi dovemeye basladi bu yaşta yaptiginiz hareketler ne diye ve bizi hiç dinlemedi artık bu iş çığrından çıkmışti bize pislik gozuyle bakan annem bize nedenini bile sormamisti. Ona karşı düşüncelerim okadar doğruyduki bı kez daha anlamıştım anne dediğim kadını çocuk yetiştiremeyecek kafada oluşunu. O gün babam aramıştı annemi buruk bı sevinçle tanrıya şukretmiştim annemle barışmak istediğini söylemişti bizde gidebilmek için binbir yolu denemeye çalışıyorduk artık teyzem gilde kalmak istemiyordum bı okulum ve bakmam gereken bı kız çocuğum olmuştu artık .
aradığının 3. Gününde nihayet eve gidiyorduk babam gelmişti bizi almaya ama hissediyordum bu herzaman böyle gidicekti ve biz herzaman bu hayatı sürdürmeye devam edicektik biseyler yapmam lazımdı. Şöyle bir düsunuyorumda sevgili okuyucularım 7 yaşındaki bı kız çocuğu aslında pekde hafife alınmaması gereken yaş gurubuydu.
Eve gittiğimizden 1 hafta sonra hayatımız düzene girmiş gibiydi lakin ben yatağımda bile savaşa hazır asker gibi tam teçhizat hazır bekliyordum biliyordum bu işlerin devamı gelicekti okuldan eve evden okula derken sonunda karnemi almıştım ve öğretmenlerim ailemi tebrik ediyordu yaşıma göre erken başlasam da sınıfın en çalışkan öğrencisi bendim bunun için ailemle konsumuslardi annem bana gözünü devirerek bakmıştı sanki bana ilk defa bı ise yaradin ama bu yetmez gibi bakıyordu .gurur duymayla hiç alakası yoktu bakışlarının.
