---
5. Bölüm – Dilimin Ucunda
(Batın’ın Anlatımıyla)
Akşamüstü, mahalledeki küçük kafede Erdo ve Batu’yla oturuyorduk. Çay bardakları buharını salıyor, Erdo’nun anlattığı uyduruk hikâyeler etrafa kahkaha saçıyordu.
— “Sonra kapıyı açtım, kedi içerideki balığı mideye indirmiş! Babam hâlâ benden şüpheleniyor,” dedi Erdo, gözlerinden yaş gelene kadar gülerek.
Ben de güldüm, Batu da. O an her şey çok normaldi. Ta ki Erdo gözlerini kısıp bana dönene kadar.
— “Batııın…” dedi uzatarak. “Bugün Eflal’a nasıl baktığını gördüm.”
Elimdeki çayı yudumlamaya çalıştım ama boğazıma kaçtı, öksürmeye başladım.
— “Ne saçmalıyorsun oğlum sen?” dedim, ama sesimdeki telaşı gizleyemedim.
Batu kahkahayı patlattı.
— “Hah! Demek doğru. Sen bizim ciddi, cool polis Batın değilsin artık. Sen düpedüz aşık olmuşsun!”
— “Saçmalamayın lan,” dedim, ama yüzüm kızarmıştı.
Erdo masaya eğildi, gözlerini kocaman açarak fısıldadı:
— “Abi, senin gözlerin var ya… Normalde suçlulara öyle bakmazsın. Ama ona bakışında bir şey vardı. Yakalandın.”
Batu da hemen ekledi:
— “Aynen öyle. Batın, kızlara bakmaz derdik. Meğer gizli gizli buz dağlarını eritmeye çalışıyormuş.”
Onların kahkahaları arasında sustum. Çaresizdim çünkü haklılardı. İçimde saklamaya çalıştığım şey dilimin ucundaydı artık.
Ama bir şey vardı…
Eflal bana soğuk davrandıkça ben daha çok bağlanıyordum.
“Duvarını aşacağım,” dedim içimden. “Siz dalga geçin, ben vazgeçmeyeceğim.”
---