Hala konuşuyorlar

1.BÖLÜM (yaş 10) Bugünlerde sürekli garip sesler duyuyorum, bu şey beni korkutuyor. Aileme bunu söyledim; bana yakında geçer , Tanrı seni iyileştirecek, Tanrı seni korur ,biraz bekle. Gibi şeyler söylediler. Ailem aşırı derece dindar Hristiyan insanlar, onlara inanıcam nasılsa Tanrı hiç bir kulunu yüz üstü bırakmadı , demi? Ailem sürekli kiliseye gidiyor , özelikle babam , babam bir papaz ve gün içinde beyaz uzun elbisesi ile dolaşıyor , boynunda bir haçlı kolye ve elinde bir incil veya haçlı bir zincir olur. Annem hem çok dindar hem de çok katı. Bazen beni din ile baskılaması yoruyor. Hem de çok. (yaş 11) Annem beni yalancı olmakla suçluyor. 1 yıldır devam eden sesler ve insanları anneme anlatım, aslında böyle birşey olmadığını ve beni uydurmakla suçluyor ama ben sadece korkuyorum. Devam eden seslerden sonra babam bana ruhumu şeytana sattığımı söylüyor. Beni şeytan olmakla suçluyor. Onlara bir şey söylememeliyim, değil mi? Odamda oturup Tanrıya beni koruması için dua ediyordum ve sonra bi anda tekrar karşıma ak saklı, beli kambur ,gözlüklü bir dede çıktı. Bu en normal olan şekliydi ve konuştu ''Burada ne yapıyorsun Mabel?'' ''Tanrıya dua ediyordum.'' ''Nedenini sorabilir miyim?'' Sanki sebebini bilmiyormuş gibi ''Tanrıdan beni siz gibilerden kurtarmasını istiyordum.'' Oldukça ciddi bir şekilde. O ve onun gibi şeytanlardan ve tekrar konuştu ''Ama Mabel ben sana hiç bir şey yapmadım ki.'' Sesi samimiyetten yoksuldu bu beni daha çok korkuttu ama ona korktuğumu belli etmeme konusunda kararlıydım. ''Sen ve arkadaşların şeytan, bilmiyor muyum sanıyorsunuz!'' Sesim biraz yüksek çıkmıştı ama umurumda değildi. Aslına bakarsanız annemin onu gelip görmesini ve yalan söylemediğimi bilmesini istiyordum. Şuan bana pis bakışlar atması umurumda değildi ve konuşmaya devam etim. ''Sizin yüzünüzden okulda bana deliymişim gibi bakıyorlar, hiç arkadaşım yok!'' Bu sefer sesim daha da yüksek çıkmıştı yaşdıklarımı düşündükce ağlıyasım geliyordu. Annemin bana yalancı demesi ,babamın bana ruhunu şeytana satın demesi , hiç arkadaşımın olmaması hepsi onların yüzündendi. Kapım çalındı kambur duran ve bana pis pis gülümseyen dede ye baktım. ''Girebilir miyim?'' Diye sorup içeri giren anneme baktım. Annem '' Kiminle konuşuyorsun, tatlım?'' Her zaman böyle tatlı tatlı konuşan bir annem vardı , onu seviyordum. Sonra dönüp ana gülümseyen şeytana baktım. Hâlâ gülümsüyordu. "Anne bak sana bashetim şeytan burada bak görebiliyorsun demi? Anne ben yalancı değilim , inan bana." Annem benim baktığım yöne baktı ve geri bana baktı. Sanki saçmalama der gibi. "Tatlım orada hiç bir şey yok." Kızmıştı sesinde öfke vardı tekrar bu konuyu açtığım için kızmıştı. "Anne saçmalama orda bize gülümsüyor!" "YETER!! Daha fazla bu konuyu konuşmak istemiyorum Mable!" Annemi kızdırmıştım. Ağlamaya başladım, bana niye inanmıyordu ki? Orda Hâlâ bana gülümsüyordu. Ağını açıp benle konuştu. "Beni göremediği için annene kırıldığımı söyler misin , küçük kız?" O kambur dedeye bağırmaya başladım. " YETER , SUS ARTIK!!" Bunu söylediğim gibi yüzümde bir acı hissetmem bir oldu. Annem bana vurmuştu ve gözleri benden korkuyor gibiydi. Benden korkmuştu. "Yüce İsa askına! Bunu daha fazla istemediğimi söylemiştim Mable! Aksam yemeğine kadar odandan çıkmak yok. Biraz kafanı dinle belki düzelirsin. Ah Yüce Tanrım! Dua et Mable Tanrı seni iyileştirsin." Dedi ve odadan çıkıp gitti. Beni o canavarla yalnız bırakmıştı. O şeytana baktım. Yüzü değişmişti ve hâlâ gülüyordu...