Çok ani kararlar verdin be Alya’m. İlk buluştuğumuz gün aklıma geldi, nasıl koşa koşa sarılmıştın bana. Hediye ettiğin çizim hâlâ duruyor duvarımda. Arada bakıp efkarlanıyorum. Oyunda adımı Alya’nın Mert’i yapmıştım ya, hâlâ duruyor. Anlayacağın güzelim sen hâlâ aklımdasın. Ne demiş Kafka “Seni bir daha hiç göremesem de bana aitsin…”. Ne hayaller kurmuştuk seninle. Yazı beraber geçirecektik hepsi gitti şimdi bir hiç uğruna…
M.
