Ben komiser Efra Meriç Akalı. Emniyette arkadaşlarla birlikte uzun zamandır aradığımız 'Ölümün Gölgesi' kodlu seri katili arama çalışmalarını sürdürüyorduk. Arkadaşım Mehmet ile kanıtlara bir daha göz gezdiriyorduk. Telefonumun titreşmesiyle "Sen devam et geleceğim" diyerek bahçeye doğru yürüdüm. Bahçedeki boş bir banka otururken cebimdeki telefonu çıkardım.
"+90'dan bir mesajınız var"
Kayıtlı olmayan bir numaraydı. Üstüne tıkladım. 2 mesaj. Okumamla birlikte dehşete düştüm.
"Birini öldürdükten sonra"
"Bu kadar rahat olman şaşırtıcı polis hanım"
Birini öldürmekten bahsediyordu. Bir cinayetten bahsediyordu. Üstüne üstlük benim yaptığımdan bahsediyordu. Ekrana bakmaya devam ederken bir sesle kendime geldim .
"Efra"
Telefonu hızlıca kapattım. Elim titreyerek cebime koydum ve gülümsemeye çalışarak
"Efendim Ceylin"
Sesimin titremesine engel olamamıştım. Kendime o kadar çok kızdım ki anlatamam. Bişey olduğunu belli edersem mahvolurum. Asla yalan söylemeyi becerememişimdir ve oyunculuğumla korumuşumdur kendimi. Babamın gazabından da bu yalan yeteneksizliğim sayesinde kurtulamamıştım. Ama Allah'ıma bin şükür ki onca yara izine rağmen polis olabilmiştim.
"Bişey mi oldu Efra. Yüzün solmuş"
"Y-yok bişey.
"A-" Yalan yükleniyor...
"Abimin ölüm haberini aldık ya bu sabah o yüzden. Y-yok bişey yani" Yüklendi...
"Peki"
Dün sabah abimin evde olmayışı ve akşam da eve gelmemiş olmasıyla babamla beraber onu aramaya koyulduk fakat bulamadık. Annemi arayıp eve gelip gelmediğini sorduk. Gelmemiş. Bu yüzden babamla polise gidip ihbarda bulunduk ve abimi arama çalışmalarına başladık. Arama yaparken sabaha karşı abimin iş yerinin arka sokaklarından birinde cesedini buldum bir arkadaşımla. Hayatımın en korkunç görüntüsü olmuştu. Bunu annem ve babama söylediğimde babam beni fena hırpalamıştı. Abim babamın göz nuruydu, varisiydi. Ben ise onun gözünde bir hataydım.
Bunları düşünürken gözlerimin dolduğunu fark etmemiştim. Ceylin ise fark etmişti.
"Ay kıyamam bebişim. Ağlama bak beni de ağlatacaksın."
"Hem bak abinin seni böyle görse kızacağından eminim"
Kafamı salladım. Abimin benim babam yüzümden ağladığımı görürse asla huzur içinde uyuyamazdı. Tabiki Ceylin bunu kastetmemiş abim öldüğü için ağlamamam gerektiğini söylemişti. Öyle sanmaya devam et Ceylincim en iyisi bu.
"Hadi işe geçelim"
Dedim Ceylin'e ve kapıya yürüdüm. Olduğu yerde durup bir süre beni izlediğini fark ettim. Sonra koşarak yanıma geldi .
"Bu akşam bişeyler yapalım mı?"
"Yarın yapalım olur mu? Bugün müsait değilim"
"Olur"
⌐╦╦═─
Akşam bütün ekibe selam vererek eve gittim. Babama görünmeden anneme aç olmadığımı söylerek odama kapandım. Üstümü değiştirip yatağıma uzandım ve telefonumu açtım. Sabah bana mesaj atan o bilinmeyen numaraya tıkladım ve mesajları tekrar tekrar okudum ve gerçek olduklarından ve dogru okuduğumdan emin oldum. Sonra yazmaya başladım:
"Sen kimsin?"
"Neyden bahsediyorsun?"
Kapattım telefonu. Anında mesaj geldi
+90:
*Anladığını sanıyorum
*O adamı sen öldürdün polis kız
Siz:
*Ben birini öldürmedim
+90:
*Çok iddalısın
*Peki kanıtım varsa
Siz:
*Olmayan bişeyin nasıl kanıtı olabilir
+90:
*Görsel gönderildi
Ellerim titriyordu. Görsel göndermişti ve birini öldürmediğimden emin olsam bile tedirgin olmuştum. Elim görseli açmaya gitmek istiyordu ama zihnim korkuyordu. Merakım ağır bastı ve görseli açtım. İnceledim biraz. Yerde kanlar içinde yatan bir adam vardı yüzü gözükmüyordu. Başında da saçlarının uzunluğundan ve küçük yapısından anladığım kadarıyla bir kadındı yüzüne gölge düşüyor olsa da siması seçilebiliyordu. Bendim, bu elinde bıçak tutan yerdeki cesede bakan kişi bendim. Ama bu olamazdı ben dün akşam evdeydim, erkenden uyumuştum, emindim. Hayır ben yapmadım, ben birini öldürmedim. Yapay zeka bu, bu gerçek değil. Kendi içimde feryatlar koparırken telefon tekrar titredi.
+90:
*Noldu polis kız
*Gerçekler acıttı mı?
Dalga geçiliyordu benimle, yada bende psikolojik sorunlar vardı yada rüyadaydım.
+90:
*Ah polis hanım
*Sizi korkutmak istemezdim
*Fakat size ihtiyacım var
İhtiyacım var....
