“Annemin tedavisi bitmişti ama içimde ki intikam duygusu bitmemişti.”
Günlerdir,haftalardır,aylardır Kafamın içinde hakkında hiçbir şey bilmediğim bir adamı düşünüyordum.Sürekli ve sürekli onu düşünüyordum,aklımdan hiç çıkmıyordu ama bu düşünceler aşk ya da sevgi gibi duygular içermiyordu.Nefret ve intikam duygusu içeriyordu.
Annemin kaldığı odadan çıkmış Hastanenin koridorunda yürüyordum ve yine düşüncelere dalmıştım.Aklıma sürekli planım geliyordu.planımı başarmam imkansızdı ama başarmak zorunda hissediyorum.Sonunda annemin tedavisi bitmişti ama içimdeki intikam duygusu bitmemişti.Hala hatırlıyorum annemin kanlar içindeki ve baygın bedenin karşısında duran o katili.İstanbul’a dönüp polislik işime devam edeceğim ama asıl amacım annemi öldürmeye çalışan ve onu 4 ay 28 gün boyunca hastanelerde süründüren pislik katili yakalamaktı.Onu yakaladıktan sonra sorguya çekip ağzından laf alacaktım ve onu hapse atacaktım.Böylece hem intikamımı almış ve herkese İstanbulda dolaşan bir katil olduğunu kanıtlamış olacaktım.Kimse bana inanmıyordu,İstanbulda bir katil vardı.Bütün cinayet olaylarını farklı kişilerin yaptığını söylüyorlardı.neyseki bana inanan biri vardı:küçüklük arkadaşım Yaren.
Bir anda telefonum çalmaya başladı.Yaren arıyordu,hemen telefonu açtım.”Yarın dönüyormuşsun.”dedi hiç selam vermeden çok heyecanlı olmalıydı.Ona daha söylememiştim nereden duymuştu.”Sen bunu nereden biliyorsun?”dedim merakla.”Annen dedi.”
Şimdi anlamıştım.annem dün birini arayacağını söyleyip beni kaldığı hastane odasından göndermişti.Aramayı sessize alıp annemin yanına gittim.”Anne sürpriz yapacağımı biliyordun neden bozdun?”tıpkı küçük bir çocuk gibi konuşmuştum.”hep sen mi çocukluk yapacaksın,biraz da ben eğleneyim.”Bir şey demedim artık iyileşmiş olması beni çok mutlu etmişti eskisi gibiydi,neşeliydi.”Tamam hadi bu seferlik bir şey demeyeceğim.”dedim.Annem çok şaşırmıştı.”O benim lafım değil mi”dedi.Gülerek odadan çıktım.Hastane koridorunda yürürken bir anda cebimdeki telefondan sesler gelmeye başladı.Doğru ya Yarenle konuşuyordum ben.Hemen telefonumu cebimden çıkardım,Yarenle konuşmaya devam ettim.”Özür dilerim annemin yanımdaydım seni unutmuşum”dedim pişman bir şekilde.”Unuttun mu iki saattir Güneş diye bağırıyorum…”diyerek küfür etmeye başladı.Bu onun en dürüst tepkisiydi.alışmıştım 17 yıldır böyle zaten.”niye cevap vermiyorsun,bana inat yapıyorsun değil mi?”dedi.”Evet sana inat yapıyorum ablasını gülü”dedim,ona onun ablasıymışım gibi davranmamı hiç sevmezdi ama olsun ben öyle diyince çok komik oluyor.”Canın arkadaşım benim aramızda 2 gün var biraz abartmadın mı?”dedi.”bak yine tartışmaya başladık başka konudan konuşalım.”dedim.Planım hakkında konuşmak istiyordum.”Dönünce planını uygulayacak mısın?”diye sordu içimden,geçenleri anlamıştı.”sence uygulayacak mıyım?”diye sorusuna soruyla cevap verdim.”Sende o cesaret var kesin yaparsın.”dedi.”Beni ne güzel tanımışsın.”dedim şakasına.”Bu arada sadece çocuğun suratını yandan gördün nasıl bulacaksın ki?”diye sordu.bunu sorarken ciddi olduğu sesinden belliydi.”Bilmiyorum ama bir şekilde yakalamak zorundayım.”dedim.Yarenle planımı konuşurken. Biri bana seslendi.kafamı kaldırıp baktığımda bu annemin doktoruydu.Telefonu kapatıp bana doğru yürümekte olan doktorun yanına gittim.”Merhaba selim bey,neden geldiniz bir şey mi oldu?”diye sordum.”Güneş Hanım Anneniz Leyla Hanım artık taburcu olabilir son yaptığımız testlerin sonucu çok güzel çıktı yarın değil bu gün dönebilirsiniz.”çok sevinmiştim,Annemin iyileşmesi 1. Aşamaydı ve 1. Aşamayı tamamlamıştım.Sıra 2.aşamadaydı yani alamam gereken intikamımdaydı.”Biz uçak biletlerini yarına almıştık.Yarın öğlene doğru gideriz zaten.”diyerek doktora cevap verdim.Doktorun yanından uzaklaşarak annemin kaldığı odaya gittim.Annem uyuyordu.Şaşırmıştım bu saatte niye uyuyordu.Bunu daha fazla sorgulamama gerek yoktu ama insan mesleği polis olunca ister istemez her şeyi sorgulamaya başlıyor.Acaba iş arkadaşlarım beni özlemiş midir diye düşünmeye başladım.Ne kadar çocukçaydı.Zaten hepsi beni yalancının teki sanıyor.bunları düşünürken yüzümde buruk bir gülümseme vardı.İstanbul’da ki cinayet olaylarını aynı kişi yapıyordu bundan emindim çünkü her cinayette gittiği yerde aynı izi bırakıyordu.Her kurbanın burnunun üzerine bıçağıyla ufak bir çizgi atıyordu.Bunu kurbanını öldürmeden önce yapıyordu çünkü bu iz annemde de vardı.Bunu diğerlerine ve patronuma bunu anlattığımda tesadüftür dediler.İşlerini hiç ciddiye almamaları sinir bozucu ve Patronumuzun hiçbir şey dememesi daha da sinir bozucu.Kimse benim tarafımda değil sadece Hayatımda yanımda olan 2 kişi vardı:Yaren ve annem.
…
Saatlerdir müzik dinliyordum galiba.Artık çok fazla uykum gelmeye başlamıştı.gözlerimi kapattım ve uyumaya başladım.
Rüyamda o günü yani o katili yakalamaya kesin karar verdiğim günü görüyordum.Akşam yemeği için annemlerin evine gitmiştim.kapıdan girdiğimde karşılaştığım manzara asla unutamayacağım bir manzaraydı.Annem yerde kanlar içinde yatıyordu,baygındı.hemen yanında ayakta biri duruyordu.giydiği siyah sweatin kapüşonu onun yüzünü görmemi engelliyordu.sadece suratını yandan gördüm.kahverengi gözleri vardı.dağınık saçları az çok görünüyordu.Elinde kanlı bir bıçak vardı.beni fark ettiğinde kaçtı peşinden gitmedim,annemin yanına gittim.elini tuttum.”babam nerede?”diye sordum endişe ve korkuyla.kendini zorlayarak”baban kaçtı”dedi ve gözledi kapandı sonra onu alıp acile götürdüm.sonra ameliyata alındı,durumu çok kötüydü.daha sonra doktorlar geldi ve annenizi kaybettik dedi.bir anda korkuyla uyandım.annem yanımdaki hasta yatağında yatıyordu.rüyamdakiler gerçek değildi.tedavi için yurt dışına gitmiştik.Annem ölmedi,o iyileşti.kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum ama işe yaramıyordu.Yattığım koltuktan kalkıp annemin yatağının yanındaki sandalyeye oturdum,uyuyan annemin elini tuttum.Anne sıcaklığı bütün bedenimi sevgiyle sardı ve tekrardan uykuya daldım.
Sabah uyandığımda annem yoktu.Dün gece gördüğüm rüyadan dolayı içimde bir korku oluştu.hemen uyuduğum yerden kalktım,odada gezinmeye başladım.Rüyamın gerçek olması imkansızdı,gerçek olsaydı hastanede olmaz annemin mezarında olurdum.Hastane odasındaki tuvaletin kapısı açıldı.Annem tuvalete gitmişti boşuna endişelenmişim.gördüğüm rüyalardan hatta kabuslardan,annemin ölümden dönmesi ve babam annemi bırakıp kaçması bende annemi kaybetme korkusu yaratmıştı.Babam hakkında düşününce fark ettim ki babamın nereye kaçtığını bilmiyordum,ona ne olmuştu.ben düşünceler beynimin içinde sadece birkaç saniyede geçmişti.Annem”kızım unuttun herhalde”dedi.neyi unutmuştum?Annem böyle düşündüğümü anlamış olacak ki”bu gün İstanbul’a dönüyoruz ya”dedi gülerek.Şimdi her şeyi hatırladım,benim gerçekleştirmem gereken bir planım vardı.Anneme cevap vermeden hemen hazırlanmaya başladım.Annem bu halime güldü.”Madem bu kadar heyecanlısın hemen gidelim.Zaten uçak 2 saate kalkıyor anca yetişiriz”dedi.hızlıca hazırlandım.Nedense şu anki heyecanımı,sevdiği çikolatayı yemek üzere olan küçük bir çocuğun heyecanına benzettim.Bir çocuk gibi heyecanlıyım.
Yarım saat geçmişti.hazırdık ve hastanenin kapısına doğru ilerliyorduk.hastanenin kapısından çıktık ve arabama doğru ilerledik.Anneme kapıyı açtım ve bende şoför koltuğuna oturdum.Telefonumdan havaalanının yol tarifini açtım.Sonuçta burada yaşamıyorum.Telefonumdan bakmam normal.Daha marketin yerini bile öğrenemedim.Neyse artık önemli değil buradan gidiyorum,evime dönüyorum.Planımın ikinci Aşamasını gerçekleştirmek için evime dönüyorum.Yanımda oturan annem”kızım ne oldu çok heyecanlısın sadece eve döneceğiz,dikkat et kaza yapma.”dedi.Bir şeylerden şüpheleniyordu,bunu gözlerinden anlamıştım.”Evi özledim,Yaren’i özledim,işimi özledim.”Annem bir şey demedi ama hiç inanmış gibi durmuyordu,başka bir şeyler olduğunu anlamıştı ama ne olduğunu bilmiyordu.Evet evimi,Yaren’i ve işimi özlemiştim hem de çok özlemiştim ama planımı gerçekleştirmek zorundaydım.Bazen kendimi delirmiş gibi hissediyorum çünkü annemin tedavisi ve plandan başka hiç bir şey düşünmüyorum.Kendimi filmlerdeki intikam ile kafayı bozmuş kişiler gibi hissediyorum ve galiba öyleyim.Babam,o katil annem ve babamı öldürmeye çalıştığı gün annemi bırakıp kaçmıştı.Şu an nerede,ne yapıyor,yaşıyor mu hiçbir fikirim yok ama onu hiç özlememiştim.Ben küçükken beni en ufak şeyden bile korurdu.Cesur biriydi ama böyle yapmasına hiç anlam veremedim galiba veremeyeceğim de.Düşüncelerimi navigasyonun sesi
bozmuştu,havaalanına gelmiştik.Çok heyecanlıydım.Annem”kafanda ne varsa bana anlat,biliyorum bir şey planlıyorsun ama ne olduğunu bana söylemiyorsun.”dedi ve hüzünlü bir nefes verdi.”Bu beni üzüyor.”dedi.”Bir şey yok o yüzden üzülmene de gerek yok.”dedim keyifle.Onu neşelendirmeliyim,üzülmemeliydi.Ben arabayı park edene kadar aramızda uzun bir sessizlik oldu.Arabayı park ettim ve arabadan inip annemi de indirdim. Arabayı kiralamıştım park ettiğim yeri arabanın asıl sahibine mesaj olarak attım,arabanın anahtarı zaten onda vardı.Biz gittikten sonra gelip arabayı alacaktı.”Hadi valizlerimizi alalım”dedim ve arabanın bagajına doğru ilerledim.Bagajı açıp valizleri indirdim,annemin yanına gittim.”Hadi gidelim”diyerek havaalanının kapısını gösterdim.
Havaalanının kapısından geçtik.İçeride 2 kişilik koltuklardan birine oturmuş elimizde valizlerle uçağın kalkış saatini bekliyorduk.Annem hiç konuşmamıştı,bana kırgın olmalıydı.Her ne olursa olsun ona tek başıma bir seri katili yakalamaya çalıştığımı söylemeyecektim.İzin vermezdi,bana bir şey olur diye korkardı ve çok endişelenirdi.Ona bu acıyı çektirmezdim.Yaptığım şeyin çok riskli ve tehlikeli olduğunu biliyorum ama kendimi yapmak zorunda hissediyorum ve yapacağım.Nedense içimden hep bunları geçiyordum:Bunu yapmak zorundayım,yapacağım,başaracağım onu ömür boyu hapse tıkayacaktım.O suçluydu,anneme olanlar onun suçuydu.Havaalanında bir anons yapıldı.”12.30 İstanbul uçağı birazdan kalkacaktır,yolcularımızdan uçağa binmesini rica ediyoruz.”Annemi kaldırıp hemen uçağa doğru gittim.Heyecanım her adımda artıyordu.Bir elim valizleri taşıyor diğer elim annemin elini tutuyordu.
Uçağa binmiştik bir ya da 2 dakika sonra uçak kalkıyordu.Cam kenarına oturmuştum,yanımda annem vardı.Çok huzurluydu sevdiğim müzik grubunun son albümünü dinliyordum,annem ise yanımda kitap okuyordu.Halinden keyifli gözüküyordu.
Uçak çoktan kalkmıştı.Galiba birazdan iniş yapacaktık,heyecandan ne yapacağımı bilmiyordum.Annem bu heyecanımı anlamıştı ama bir şey demedi.Bir anda telefonumun titremesiyle gelen mesaja baktım.Yaren bana mesaj atmıştı.
Ablasının gülü:
Güneş ne zaman gelirsiniz beklemekten çatladım,öleceğim burada.
Canım kardeşim benim ablan senin olmayan zekanı yesin.Biz daha havaalanına gitmeden önce
oraya gidip beklersen beklemekten çatlaman çok normal canım benim.
Ablasının gülü:
Doğru lan,sakın bana aptal deme heyecandan ne yapacağımı bilmiyorum.
Bak sana ne soracağım.Ben dönünceki plan şu:İlk önce annemi eve bırakacağız sonra bizim eve geleceğiz ve planın 2.aşaması hakkında her şeyi konuşacağız.
Ablasının gülü:
Sende ne sabırsız.Önce eve gel eşyalarını yerleştir yemeğini ye.Bence 2.aşamaya sonra geçelim çünkü hem 1.aşama daha yeni bitti ve 2.aşam için bilgiye ihtiyacımız var.En önemlisi kendini çok yoruyorsun,Lütfen biraz dinlen.Bak kendini düşünmüyorsun bari benim için yap.
Beni bu kadar düşünmesine hala alışamadım,bana bazen anne gibi davranıyor ama bundan rahatsız değilim.
Tamam tamam eve gelince biraz uyurum sonra konuşuruz.
Ablasının gülü:
Ben sana onu mu dedim,birkaç gün dinlen hatta birkaç hafta.Neyse.Beni dinleyecekmişsin gibi gelmiyor.Sizi bekliyorum hemen gelin.
Uçak birazdan inecekmiş anons yaptılar.Hem uçağı ben sürmüyorum,bana hızlı gelin deme git pilotla konuş.
Gülümsememi tutamıyordum,onunda güldüğüne emindim.Nedense şu an gereksiz yere çok mutluyum ama dönünce kötü bir şey olacakmış gibi hissediyorum ve genelde böyle hissettiğimde hep kötü bir şey oluyor.Annemin koluma dokunmasıyla bir anda korktum.”kızım niye korktun sadece bir şey söyleyecektim.”dedi annem.”Ne oldu anne?”dedim merakla.”Kızım farkında mısın bilmiyorum ama uçak indi ve şu an bir tane hostes bize niye inmiyorsunuz bakışı atıyor.”dedi”Ne uçak indi mi.Nasıl yani şimdi biz İstanbul’da mıyız?”dedim şaşkınlıkla.Etrafıma bakındığımda evet uçak inmişti ve annemin dediği gibi bir tane hostes bize bakıyordu.”Kızım insanlar bizi deli sanacak biraz normal tepki ver.”dedi ama sesinden sinirli olmadığını anladım,sadece uyarmıştı.
Uçaktan inmiş havaalanında Yaren’i arıyorduk.Az önce o bizi bekliyordu şimdi durum tersine dönmüştü.Yaren’i arıyordum açmıyordu.Aslında pek endişelenmemiştim çünkü onun telefonu açmama huyu var,açmıyor telefonları.Açtığı zaman dua ederim hep böyle olsun diye.”Nerede kaldı bu kız”dedi annem.Annemin bu sözünden hemen sonra bize doğru yürüyen daha doğrusu koşan birini gördüm.Tabii ki de bu Yaren’di.Yanımıza geldiğinde zor nefes alıyordu,çok yorulmuştu.”2 saattir sizi arıyorum neredesiniz,öldüm burada.”dedi.”bizde 2 saattir seni burada bekliyorduk.”Bana cevap vermedi ve”Hadi ne bekliyoruz,gidelim.”dedi.Annem oturduğu yerden kalktı ve beni de kaldırdı.Valizleri ve Çantaları aldım.Yaren,elimdeki valizlerden bir tanesini bir anda elimden alınca ona baktım.”Sana bunların hepsini taşıttıracağımı düşünmedin değil mi?”diye sordu.”Böyle yapacağını biliyordum.”dedim gülümseyerek.O da gülerek karşılık verdi.Annem araya girdi”Siz neye gülüyorsunuz.””Bilmem neye gülüyoruz.”dedik aynı anda.Aynı anda dediğimiz için şaşırıp birbirimize baktık ve daha çok güldük.”İki baş belası,ben ne yapacağım sizinle.”dedi annem iç çekerek.”Güneş seni anladım sen polissin ve genelde garip olaylarla
ilgileniyorsun delirmiş olabilirsin ama Yaren sen ne yapacaksın psikiyatrist değil misin sen,delirmiş birinden insan psikolojisine ne hayır gelir.”Annemin dediği üzerine daha çok güldük annem de bize katıldı.Dışarıdan nasıl göründüğümüze bilmiyordum ama insanların bize garip bakmasından deli gibi göründüğümüzü anlamıştım.Bir dakika,neden her şey yolunda ilerliyordu,neden şu an aşırı huzurluydum.Bir şeyler ters gidecek,her şey bu kadar mükemmel olamaz bir filmin içinde değilim.Bu dünyada hayat bu kadar kolay değildi.Şimdi hatırladım benim yakalamam gereken bir katil vardı.