Hayatımız birden alt üst olabiliyordu...
Bir çığlık sesi duyulmuştu. Gerisi boşluk bir o kadarda karanlıktı.
Gözlerimi açtığımda masmavi gözlerle bana bakan beyaz üniformalı bir kadın bakıyordu. Gözlerimi açtığım anda sanki bu anı beklermişcesine heyecanlandı.
Uyandığımda aslında bir anlığına korkmuştum. Cennnete düşmüş karşımda ki kadını da melek sanmıştım. Daha sonrasında üniformasından hemşire olduğunu anladım. Kadın hızlı adımlarla odadan çıkıp kısa süre sonra kıyafetlerinden doktor olduğunu anladığım bir adam hemen yanında ise ellili yaşlarda, orta boylarda, kızıl saçlı bir kadın girmişti.
Yanımdaki hemşire “Hastamız uyandı Engin Hocam, durumu gayet iyi” dedi isminin Engin olduğunu öğrendiğim adama.
Doktor bana bakarak “Sahra kendini nasıl hissediyorsun ” dedi.
Sanki yıllardır burada yatıyormuş gibiydim. Her yerim ağrıyordu. Ama merak ettiğim birşey vardı. Neden buradaydım? Kendimi bir boşluktaymış gibi hissediyordum.
Dikkatimi doktorun yanındaki kadına takıldı. Kimdi kimin nesiydi? Bana hüzünlü gözlerle bakıyordu. Sanki günlerce hiç uyumamış gibi duruyordu. Gözlerinin altı mosmordu. Düşüncelerini bir kenara bırakıp doktorun sorusuna cevap verdim.
“Her yerim ağrıyor ve merak ettiğim birşey var ben neden burdayım?”
“Her yerinin ağrıması gayet normal, Sahra” “Büyük bir kaza geçirdin. Kazada başını çok dert çarpmışsın bu yüzden şuan hafıza kaybı yaşıyorsun. Şuan durumun iyi yalnız hafıza kaybının geçici olup olmamasına zaman gösterecek. Şimdi seni teyzenle yalnız bırakalım.” deyip odadan çıktılar.
Şimdi teyzem olduğu iddia edilen kadınla aynı odada yalnızdık. Bir anlığına gözlerimiz buluştu. Gözlerindeki hüzün ile karışık bir anne şefkatiyle bakıyordu bana. O an kalbim ısınmıştı sanki. İçimde o kadına sarılma isteği doğmuştu.
Yavaş adımlarla yanıma geldi. Hasta yatağının kenarına oturup bana sımsıkı, bir o kadar büyük bir hasretle sarıldı. Sanki içimdeki isteği duymuştu. Nedense gözlerim dolmuştu, dudaklarım hafif yukarı kıvrılmış tebessüm ediyordu.
“Sahra'm şükürler olsun uyandın güzel kızım. Günlerdir o mercan gözlerini açmanın umuduyla bekliyorum.” demişti saçlarımı okşayarak,Teyzem.
Teyzem olduğunu yavaş yavaş kabullenmem gerekiyordu sanırım.
Aklımda bir soru işareti vardı. Annem ile babam neredeydi? Bir insan kızının böyle zor durumdayken yanında olmaz mıydı?
“Teyze sana birşey sorabilir miyim? ” Teyze dediğim için miydi bilmiyorum ama gözleri bir anda ışıdamıştı.
“Tabi güzel kızım sor.”
“Annemle babam nerede?” dediğim an yüzü düşmüştü. Bu soruyu bekliyor gibiydi sanki ama cevap veremedi bir süre. Arada bir söylicek gibi oluyordu ama vazgeçiyordu.
“ Sahra geçirdiğin kazada annenle baban hayatını kaybetti.”