Mağaranın duvarları çatlamaya devam ediyordu.
Altın damarlar, milyonlarca yıldır ilk kez ışık saçıyordu.
Derinlerden gelen ağır metal sesleri giderek yaklaşıyordu.
Lythiel istemsizce birkaç adım geri çekildi.
"...Bunlar gerçekten asker mi?"
Parus gözlerini kapattı.
"Onlar benim yeminli muhafızlarım."
Bir anda devasa taş kapılar iki yana ayrıldı.
İçeriden altın ve siyah zırhlara bürünmüş yaklaşık elli savaşçı çıktı.
Yüzleri tamamen metal maskelerle kapalıydı.
Ne nefes alıyorlardı...
Ne de tek kelime konuşuyorlardı.
Sadece diz çöktüler.
Aynı anda.
Kılıçlarını yere vurdular.
"Majesteleri."
Çeviri çipi eski dili çevirdiğinde mağaranın içi yankılandı.
"Hükümdarımız geri döndü."
Lythiel'in tüyleri diken diken olmuştu.
"İki milyon yıl..."
"...ve hâlâ çalışıyorlar."
Parus'un yüzünde buruk bir tebessüm belirdi.
"Koronza askerleri görevlerini asla bırakmaz."
Lythiel korkmaya ve belli etmemeye çalışsa da titremeye başladı.
Başına gelebileceklerden habersizdi çünkü şiddetle daha önce tanışmamıştı.
İletişim kurma yetisini kaybetmiş gibiydi.
Bir tarafta kendi dünyası, diğer tarafta ise iki milyon yıllık bir efsane.
daha önce bu kadar arada kaldığı hiç olmamıştı.