1.sınıfın İlk günüydü.İçinden asla çıkamayacağım bir yere adım atmıştım.OKULA.
Annem beni arabadan indirip elimi tuttu,mavi gözlerimin içine doğru baktı ve o sarı saçlarımı düzeltti.Çok güzel bir kızdım,bunu bana tek annem değil herkes söylüyordu.Benim okul hayatında çok başarılı olacağımı ve bir sürü arkadaş edinebileceğimi,sosyalleşebileceğimi,zannediyorlardı.keşke öyle olsaydı...
Okul kapısının önüne gelince annem beni yanağımdan öptü ve okula girmemi izledi.
Sınıfım zemin katta olduğu için bulmakta zorlanmadım.Sınıfın kapısı kapalıydı,biraz gerilmiştim.Erken geldiğim için sınıfta sadece 5 kişi vardı,3 ü erkek ve 2si kızdı.Ortalarda bir yer seçip oturdum,kimse birbirini tanımadığı için ortam sessizdi.Bir süre sonra bir kaç kişi daha sınıfa geldi ama geldikleri gibi hepsi istiklal marşı için bahçeye çıkmaya başladı.Ben de herkes gibi bahçeye geri çıktım.Annem gitmişti,artık birsürü kişinin olduğu yabancı ortamda yalnızdım.
Bazı çocukların anneleri çocuğunun okul hayatındaki ilk gününde yanındaydı.Ama benim annem yoktu,çünkü varlıklı bir aileden geliyordum.Annemler özellikle de babam bana çok vakit ayıramıyorlardı.Hep iş Hep iş.
İstiklal marşında en arka sıradaydım,sınıfım baya kalabalıktı,kalabalık dediğim de 15 kişi,bir kolejdeydim.Marşdan sonra sınıflara geri geçtik.Pembe süslü çantamı koyduğum sırama geri oturdum.Yanıma kimse oturmadı...Bazıları ilk dakikadan kaynaşmaya başladılar.
O sırada öğretmen girdi,bir kadındı;üstünde koyu lacivert bir kazak,altında da krem bir pantolon vardı.Şaçları benim gibi dalgalıydı.Bize kendisini tanıtıktan sonra teker teker herkesi kaldırdı ve kendimizi tanıtmamıza izledi.
İşte bu an okul hayatınızın en önemli anlarından biridir.Ya kendini çok iyi tanıtırsın ya da çok kötü.
Sıra bana geldiğinde ise ellerim terlemeye ve
avucumun içi kaşınmaya başladı.Hem stres
hem heyecan aynı anda üstüme gelmeye başladı.Ayağa kalktım ve bana bakan birsürü göz olduğunu fark ettim.8 saniye öylece durdum,ve ağzımdan sadece tek bir kelime çıktı:
~-Ben irem....~
