Heryer alev alev di. Herkez bir yerlere koşturup kaçmaya çalışıyordu. Birbirlerini itiyolar kakıyolardı. Sanki burdan kaçmak imkansız gibiydi. Ama sadece 8 kişi yeri de duruyordu. Birbirlerine bakiyolardı. Bir anda aydınlanma yaşamış gibi hemen Etem onları tutup kapıyo doğru yönlendirdi. Hepsi bi anda kapıya doğru koşmaya başladı ama diğerlerinden farkı hiçbirinin birbirini itmemeleriydi. Kapıya geldiklerinde tek tek çıkmaya başladılar,en sonunda fark ettikleri şey 8 kişi olmamalarıydı odada kav ga eden Yağmur ve Selin hala çıkmamışlardı yangını fark etmişlerdir.
Yağmur koşmaya çalışıyordu ama Selin onu hep durduruyor kendisi öne geçmeye çalışıyordu en sonunda Yağmur pes edip onun önden gitmesine izin verdi. Ama bu yaptığı hayatına mal olacağını bilmiyordu. Selin çocukluğundan beri Yağmuru kıskanmışımdır her zaman onun elindekini isterdi. Kavganın konusunda kıskançlıktı yine Selin kafayı cidden Yağmura takmıştı ama Yağmur bu kadar abartıcağını hiç düşünmemişti.
Selin önden gittiği için ikisinin arasına birden dolap düştü. Yağmur arkada kalmıştı.
"Selin yardım et! Burdan çıkamıyorum" dedi Yağmur
Selin bir anda surdu arkasına döndü ve ona doğru hızla bir adım attı sonra aklına gelen yakıcı bir fikirle durdu. Yağmur, Selinin ne yaptığını anlamamıştı şaşkın ve korku dolu bir yüzle Seline bakıyordu.
"Senin ölmen benim işime yarat salak" dedi
Evet bu cümleyi kurmuştu çocukluk arkadaşına Yağmur bu söze çöm şaşırmıştım bu kızın amacı neydi?
"Ne saçmalıyorsun Selin? Saçmalama. Çocukluk arkadaşımın bursamı bırakıcaksın" dedi Yağmur hayal kırıklığıyla bunun bi şaka olması için içinden dualar ediyordu.
"Senin yüzünden hep ikinci plana düştüm" dedi Selin bunu Selinden hiç beklemezdim oysaki Yağmur.
"Selin saçmalama biz arkadaşız herkesin iyi olduğu bi şey vardır işte. Ne saçmalıyorsun sen" dedi Yağmur
Selinin her istediği olurdu ama Yağmur kadar güzel olmak işte o onda yoktu. Güzeldi ama kendisi Yağmur'a takmış durumdaydı.
Selin arkasına bakmadan kaçtı sadece kaçtı.
Yağmur çaresizce çevreye bakmaya başladı ama kaçacak bi yeri yoktu. Artık nefes almakta zorlanıyordu.
Çaresizce olduğu yere çöktü ve acı çığlıklarını sadece alevler şahit oldu.
🔥
Gözlerimi zorlukla açtım. Hissettiğim tek şey acıydı,etrafıma baktığımda abim Ardadan başka kimsenin gelmediğini öğrendim. Üzücüydü neden hiç gelmemişlerdi onlar benim arkadaşlarımdı üzmüştü çok üzmüştü. Her yerim sargıdaydı abim olanları bana anlattı. Yangından zor kurtulmuştum.
2 AY SONRA
Saygılar artık çıkıyodu ve kendi vücudumu hiç görmek istemiyordum. Her yerim yara içindeydi üzücüydü çok çirkin gözüküyordum. İçimde hissettiğim tek duygu intikamdı güvendiğim tüm arkadaşlarım beni bir kalemde silip atması. Ama beni aralarından arayan olmuştu Sedef en yakın arkadaşım. Yanıma gelcekti bu yangının nasıl çıktığını oda bilmiyodu.
2 HAFTA SONRA
Bugün hastaneden çıkıyodum, yan