Yalnızlığımı bir çocukla bastırmak istediğim günler yaşıyorum
Sigara kokan ellerim bir bebeği sarabilir mi?
(Annemin ellerini hatırlıyorum)
Annem, annem derken canım acıyor
Annemden çok değil, annemden bahsedemiyorum
Herkese bir özür borçluyum
Ve herkes bana bir özür borçlu
Doktora gidip canım acıyor diye ağlıyorum
Sadece bir ev ya da araba kadar canlı olan doktora
Nasıl hissettiğimi anlatmaya çalışıyorum
Oysa biraz dinlese
Belki sadece
Bu aralar yazım çok çirkin, ailem yok
Kimsem yok
Deniz beni çağırıyor derdim
Sonra denizi anlatırdım
Çok yakın hissettiğim ama bir yandan da onlardan korktuğum sokak köpeklerini
Onlar yüzünden gidemediğim sahili
Sonra uzun uzun denizi
O da benim gibi, beni çağırıyor. Derdim
Eğer maskesini indirip biraz daha yakından, biraz daha
Belki de ben buradayım, seni duyuyorum. Ev değilim ki, taştan bir ev
Deseydi...
Ama demedi
Ben de yine canım acıyor deyip ağlamazdım o zaman
Ağladım
Yarım kalmış bir şiirim ben
Herkese fazlaca yük
Sürekli kaçan bir korkak
Kötü bir evlat, kocasını mutsuz eden bir eş
Ben işte
Ne doktorların, ne öğretmenlerin, ne de annelerin sevmediği ben
Beceremeyen ben
Kadın gibi bile kokmuyorum. Sade sigara
Kilo da aldım.