İçeriğe geç

GÜNLÜK

Bölüm 1 · 3 dk okuma

GÜNLÜK

Bölüm 1

1:Denizin dalgaları bazen vicdanına çarpar

-kan hassasiyeti olanlar okumasın lütfen- "Lara mıydı?" Dedi masama yaklaşan 30 yaş üstü adam.Duymazdan gelip kafamı pencereye çevirdim ve sadece denizi izledim.Adam ısrar etti;"Birazda Deniz'e bakar mısın?" Yüzümü ekşittim artık bu tip olaylara alışmıştım fakat uyum sağlamayı red ediyordum."Denize bakıyorum zaten" dedim kafamı çevirmeden.Adamın gözleri ile beni süzdüğünü hissedebiliyordum ve en sonunda elini uzattı "Ben Deniz" iç çekti "Yani bendeniz değil adım Deniz" dedi ve sırıttı.Kafamı ona çevirdim."Genç bi kadına o istemeden saçma espiriler yapmak seni komedyen değil tacizci yapar" tavrım kesinlikle netti.Bu adamın babamın arkadaşı olmadığına emindim."Baban Yakamoz Restorantı'nın sahibi değil mi? Yani buranın" elinde ki kitabın sayfaları ile oynayarak konuşuyordu."Olsa bile niye seni ilgilendirsin" dedim.Adam yavaşça sanki konuşma nedenine geliyordu,yüzü ciddileşiyor ve ifadesi vücudumdan çok yüzümü süzüyordu.Gözlerin klasik kız tavlama tekniği olduğunu biliyordum ama bu adamda başka bir şey vardı.Adam ağzını açacakken babam seslendi "Lara! Senin evde ders çalışıyor olman lazımdı" dedi.Ayağa kalktım ve adama "Size iyi eğlenceler Bay-?" "Deniz"Kafamı salladım ve arabama doğru yürüdüm.Umursamadım ve arabayı kullanmaya başladım ardından arkamdan beyaz bi araba hızla önüme geldi ve bum....Önümde iki araba çarpışmıştı.İnanamadım çünkü arabanın çarpma sesi dışında bir ses daha duymuştum "kıt" Hızla arabadan indim ve çarpışan arabalara baktım bi arabanın ön koltukta bi kadın arka koltukta ise bi çocuk vardı bi arabada ise beyaz gömlek giyen kafası arkaya yaslanmış bir adam....Hiç düşünmeden ambulansı ve polisi aradım ardından beyaz gömlekli adamın kırılmış boynuna bakmamak için kendi arabama binmeye hazırlanıyordum ki ağlama sesi ile kulaklarım çınladı arabanın kapısını açıp çocuğa baktım o da aynı benim gibi titriyordu yaklaşık 7-8 yaşlarında bi kıza benziyordu.Annesinin yüzüne cam patlamış halini görmek kimsenin normal karşılamayacağı bir şey değildi zaten.Elimi ona uzattım ve fısıldadım "ekipler geliyor..Sakinleş tamam mı? Biraz su vereyim.." Pet şişeyi ona uzattım ve o sadece baktı ve dudaklarını aralayıp "Sen mi vurdun bize" diyebildi sadece.Karşıdaki arabayı göstermemek için ne diyeceğimi bilemedim fakat sonra toparladım;"Size vuran adam gitmiş hadi gel arabama birazdan görevliler gelecek"Çocuğu kollarıma aldım ve kanları görmemesi için hızlıca arabama oturttum ve arka koltuktaki battaniyeyi onun üstüne örttüm."Biraz sakinleş ve rahatl-" telefonum titredi.Cebimden çıkartıp ekrana baktım,babamdı...Beni merak etmiş olduğunu düşünmüyordum ama büyük ihtimal ders çalışıp çalışmadığımı bilmek için arıyordu.Telefonu tekrar kapatın cebime attım.Çocuk beni süzdü ve "Ailen seni çok merak etmemiş midir?" Dedi.Ona baktım her ailenin 'aile' olduğunu sanan masum kıza.İç çektim ve hiç bir şey demedim ekipler geldi iki ağır yaralıda hastaneye yatırıldı.Hastanede onlar hakkında bilgiler edindim.Kadının adı Sevgi adamın adı ise Deniz'miş.... Restoranda gördüğüm o adamdı.Kız çocuğunu ise anneannesine verdiler,Çocuk bana bi çocuk gibi değil sanki bi şeyleri görebiliyormuş gibi bakıyordu.'''Eve adımımı atar atmaz babamın iğneleyici bakışını üstümde hissettim ve büyük ihtiml haber sitelerinden beni görmüş olacak ki bağırma sesi odama kadar geldi."Elalemin kaza yapmasından sanane?! Kenardan geçip niye gitmedin kızım? Bela mı arıyorsun kadın başına!?"Kız başına? "Oğlunun gece gündüz hangi kızla olduğunu sorgulamıyorsun ama"Erkek kardeşim benden 2 yaş küçüktü fakat benden 2× daha fazla özgürlüğü vardı benim döngün babamın restorantı,stajlar,ders ve ev...Bu kadardı o ise bi barda çalışıyordu sabah 6-7 gibi çıkar bazen gece yarısında gelirdi bazen ise arkadaşlarında kalırdı.Annem babamla ayrıldıklarından beri aileden sadece benimle konuşur,adeta bi psikiyatri uzmanı gibi dertlerime derman olurdu.Herşeyi susturdum kafamda sadece kafamı yastığa koyup düşündüm...O kırık boyunu...O kızı...ve o beyaz gömlekli adamı...

Bölüm sonu

2 yorum