Sabah annemin sesiyle uyandım. Odaya gelip bağırıp hakaretler etmeye başladı. En normal günümüzün sabahı yani. Sonra kalkıp kahvaltı yaptık. Uzun süredir ders çalışmayıp vicdan azabıyla telefon oynadığım için bu döngüyü kırmaya karar verdim. Saat dört civarı oturup matematik sorularına baktım yirmi soruya falan baktım. Çoktan bir saat geçmişti. Sonrasında paragraftan yirmi soru çözüp telefona baktım. En azından bir kaç bir şeye baktığım için iyi hissediyordum.sonuçta bir şeyler yapmak hiçbir şey yapmamaktan daha iyidir derler.
Sonrasında yeni aldığım kitabı okudum ve oyuna girdim. Bugün beni sürekli oyundan attıran kişi yoktu o yüzden güzelce oynadım. Şarjım azalınca çıktım. Tekrar kitap okudum ve konuşma sınavıma metin bulmaya çalıştım. Sonrasında gruptaki konuşmalara biraz bakındım. Video izlemeye başladım.
İzledikçe kötü hissediyordum. Kaçmaya çalıştığım şeyler videoyu kaydırdıkça karşıma çıkıyordu. Bir anda eskiler gözümün önünde canlandı. Kendimden nefret ettiğim o dönem ,ağlayarak sabahladığım o günler tekrar o döngüye girmiş olmam iyice canımı sıkıyor.
Bir dönem yaşamak için gerçekten sebebim yoktu. Hala yok ama o başka konu. Aklıma kötü fikirler geliyordu. Kendime zarar vermemek için türlü türlü şeyler denedim. Sanırım yine aynı taktikleri uygulasam kendimi kendimden koruyabilirim. Sonuçta insanın en acımazsız katili de kendisiydi.