☀️
Güneş doğdu, masum bir çocuğun kalbine bütün ruhunu öldürmek için saplanan bıçak, yerini izi kalmış bir yaraya bırakmıştı. Güneş doğmuştu ve Güneş gözlerini açmıştı.
Bugün, onun miladıydı.
Bugün, o yeniden doğacaktı.
Bugün o, deniziyle tanışacaktı. Bilimsel olarak deniz: yerkabuğunun çukur bölümlerini dolduran, birbiriyle bağlantılı olarak yeryüzünün beşte üçünü kaplayan tuzlu su kütlesiydi. Güneş içinse deniz, Deniz'i olacaktı. Kalbimdeki derin çukurları sevgisiyle dolduracak, tuzlu ama onun dudaklarından içtiği için tatlı gelen suları yutacaktı. Boğulsa da umurunda değildi, Güneş, Deniz'e aitti.
Birbirlerinden uzak. İmkansız. Birbirlerine sürekli bakıyorlar, ama asla kavuşamıyorlar. Onların kavuşmaları, insanlığın kıyameti. Onların ayrı olması ise, dünya için en hayırlı olanı.
Onlar birleşirse, gelecekteki dünya kıyamete dönecek.
Onun çocukluğu yaralı. Onun çocukluğuna kirli eller değmiş, dokunmuş ve asla kapanmayacak yaralar açmıştı.
"Sen benim güneş sistemimsin, her şey sende. Her şey sana ait ve ben bu kusursuz güzelliğinin içinde kayboluyorum. Bazen nefes alamıyor, bazen bu çekime ayak uyduramıyor, bazense korkup kaçıyorum. Ama sana ait olmaktan asla vazgeçemiyorum."
Güneş Sistemi olmak kolay değildi. Ancak Deniz, Güneş'i, Güneş Sistemi ilan etmişti.