Ben buğday tenli, yeşil gözlü, sessiz içine kapanık bir çocuktum. Depresif, hayattan hiç zevk almaz gezmez eğlenmezdim.
Çocukluğum da pek çok güzel anıyla doluydu. Canımdan çok sevdiğim biricik ablam vardı. Annem sevgi dolu birisiydi. Babam sert ama içi sevgi dolu bir insandı. Kardeşim gibi gördüğüm benden 1 yaş büyük olan Kuzenim Umut ve onun kardeşleri en yakın arkadaşlarımdı. Hep beraber oyunlar oynar yaramazlıklar yapardık. Ama tüm komşular bizi severdi. Kimsenin canını yakmaz kimseyle kavga etmez büyüklerimize karşı saygılı çocuklardık. Belki de bundan kaybettik hep bu hayatta. Bunu büyüyünce daha iyi anladık. Bir yaşa geldikten sonra eğer insanların kusurlarıyla dalga geçmezsen kalp kırmazsan her zaman ezilirsin. Yalnız kalırsın. Ama pişman değilim bunun için. Şimdi dönüp geriye baktığımda bununla gurur duyuyorum. Lise hayatımda çok yalnızdım. Kimya bölümünde okuyordum. Matematiği hiç sevmez. Edebiyattan nefret eder, kimya için kurşun atar kurşun yerdim. Laboratuvar da deneyler yapmaya bayılırdım. Belki de hayatta en zevk aldığım şey buydu. Bunu bildiğim için sevdiğim şeylerin peşinden gitmek istedim. Biyokimya bölümünü kazandım. Çok mutlu oldum bunun için. Yıllardır hayalini kurduğum bölümü okuyacak ve mezun olunca bu hayatta en sevdiğim şeyi yapıcaktım. Aslında herşey burada başladı. İyiki de başladı.