Bir hafta geçmişti aradan ve çok iyi anlaşıyorduk. Dün tekrar evime taşınmak isteyip istemediğini
sordum ve bu sefer olumlu tepki verdi. Bir haftada birbirimizin herşeyi olmuştuk. Annem de her zaman
yaptığı gibi bana ayırabileceği bir zaman bulamadığı için evime gelmeyeceğini söylemişti kısa bir mesaj ile.
Bu sabah alarm çaldığı anda yataktan kalktım büyük bir sevinçle. Dolunay bugün benim yanıma taşınıyordu.
Saat 08.45 i gösterirken ben hemen dolabımdan ne giyebileceğime bakıyordum. Dolunay' a vereceğim odayı
tezmizleyecektim belli olmayacak şekilde. Çünkü o geldiğinde beraber temizleyecektik zaten fakat pis
olmasından korktum. Önce evi süpürdüm biraz, Leydi süs köpeği olduğu için onu kendi odama kapatmıştım çünkü çok tüy
döküyordu.Aklıma önümüzdeki haftanın sınav haftası olduğu gelmişti.
İlk kez sınav olduğu için tedirgin hissetmiyordum kendimi. Çünkü Dolunay' a güveniyordum. Sınavlarda bana
yardım edecekti. Ben bunları düşünürken telefonum çaldı, ekranda 'Ay Güneş' indir' yazıyordu.
Telefonu aceleyle açtım 'Alo'
'Güneş müsait misin? Otelden çıkışımı vereceğim.'
'Sana her zaman müsaitim biliyorsun.'
'Tamam hazır olsan iyi olur, hayatını değiştirmeye geliyorum'
'Bekliyorum..' Telefonu kapattık ve ben delirmiş gibi ekrana bakıp sırıttığımı fark ettim. Telefonu elimden
masaya bırakıp ortalığı toplamaya başladım. Dolunay' ın kalacağı odayı çoktan temizlemiştim ve biraz dinlenmem
gerekiyordu. Konuştuğumuzdan 1 saat sonra kapının zili çaldı. Koşarak kapıyı açtım karşımda annem varı.
Anlamaz bir ifadeyle yüzüne bakıyordum. Annem bana her zaman olduğu gibi kaba ve sert bir şekilde bir şeyler
söylemey başladı.
'Kapıda mı bırakacaksın beni? Çekil de içeri geçeyim.'
Sadece başımı sallamakla yetindim. Annem salona geçtiği sırada kapı tekrar çaldı ve ben bu sefer korkak bir
şekilde kapıyı açtım. Dolunay valizleriyle karşımda duruyordu.
'Gelmeme mi üzüldün?'
Dolunay'ın sorusu beni kırmıştı, benden bunu bekliyor muydu?
'Yok sorun sen değilsin. Senden az önce annem geldi. İçerde oturuyor, soru yağmuruna hazırlıklı ol.'
Bunu dedikten sonra eve girmesi için kapıdan çekildim. Annemin sesiyle bende salona doğru yürümeye başladım.
'Kim geldi?'
'Arkadaşım anne bundan sonra beraber yaşamaya karar verdik.'
Annem yüzüme garip bir tebessüm ile baktı.
'Arkadaş bulmana sevindim.' Annemin ağzından çıkan tek cümle bu oldu. Ben arkadmı dönüp Dolunay' a baktım.
'Gel seni odana götüreyim..' İkimizde tek kelime etmeden merdivenleri çıkmaya başladık. Leydi' nin sesi
geldiğinde onu odamda unuttuğumu hatırlayıp odama doğru hızlı adımlar atmaya başladım. Kapıyı açmam ile
Leydi' nin odamdan çıkması bir oldu. Dolunay ile beraber biraz odayı toparladıktan sonra alt kata indik.
Mutfaktan yemek kokuları geliyordu. Annem yemek mi yapmıştı? Onunla kalırken asla bana yemek hazırlamaz
'Acıktıysan mutfak orada git yap kendin' derdi. Dolunay ile birlikte masaya oturduk ve yemeklerin hazır
olmasını beklemeye başladık. Annem sevecen tavırlarla yemekleri masaya bıraktı ve bana dönüp.
'Benim daha fazla zamanım yok, gitmem gerekiyor. Sizinle yemek yiyemeyecek olmak beni fazlasıyla üzüyor
fakat yetişmem gereken acil bir hastam var.
Başımı salladım içimden bir şey demek gelmemişti. Annem kapıya yöneldi ve kapının yanındaki kumbarama
bir miktar para koyup evden çıktı. Dolunayla hiç konuşmadan yemek yedik.
-Tamam hazır olsan iyi olur,hayatını değiştirmeye geliyorum.
-Bekliyorum..