3 yıl sonra
Yuna artık tamamen sağlıklıydı. Min-jin ile evlenmişlerdi. Ha-rin adında bir kızları da olmuştu. Ha-rin bir yaşındaydı.
Yuna içeriden seslendi, "Min-jin, Ha-rin'e bakabilir misin, yemek yapıyorum",dedi.
Min-jin içeriden geldi, mama sandalyesindeki Ha-rin'i kucağına aldı. "Baba sana bakar değil mi kızım?",dedi. Sonra Yuna'nın yanağına öpücük kondurdu ve içeri gitti. Yuna içeriden bir daha seslendi, "yarın annenler geliyor mu Ha-rin'e bakmak için?",diye sordu. Min-jin "Ha-rin'e yarın bizzat ben bakacağım, çok işim yok yarın, evde çalışacağım",dedi. Yuna "iyi o zaman", dedi ve yemek yapmaya devam etti. Min-jin içeride Ha-rin'i gıdıklayarak oyun oynuyordu. Yuna yemek masasını hazırladı. Yemekleri koydu. Min-jin Ha-rin'i kucağına aldı ve mama sandalyesine oturttu. Ha-rin'in de mamasını getirdi. Yuna, Min-jin'e şu uyarıyı yaptı, "tane tane, yavaş yavaş, azar azar yedir, biliyorsun yeni ek gıdaya başladık, dikkatli olmalıyız", dedi. Min-jin "biliyorum aşkım, biliyorum", dedi. Yuna "biz yine de önlemimizi alalım da",dedi. Sonra Yuna tekrar söze girdi. "Min-jin bunu yemek masasında söylemem ne kadar doğru bilmiyorum ama yarın Yeung-ro'nun ölüm yıl dönümü, ziyarete gidecek miyiz?", dedi. Min-jin "bilmem, Ha-rin'i kime bırakacağız?", diye sordu. Yuna "anneni çağırsan, bir saatliğine baksa olmaz mı?",dedi. Min-jin "hayatım, sana söylemeyi unuttum, annemin yarın hastane işi varmış, bende zaten hem kızım ile vakit geçirmek için hem de annemin işi olduğu için evde kalmaya karar verdim", dedi. Yuna "öyle mi, o zaman ben tek gitsem olur mu?", dedi. Min-jin kendisine sormasına bile gerek olmadığını tabi ki gidebileceğini söyledi.
Yarın oldu. Yuna, Yeung-ro'nun mezarına ziyarete geldi. Elindeki çiçek buketini mezarın yanına bıraktı. Sonra konuşmaya başladı,
"Yeung-ro umarım kararından memnunsundur. İlk başlarda kendimi suçladım ama sonra bunun mantıksız olduğuna karar verdim. Suç benim değil hepsi senin salaklığın yüzünden. Ah, şaka yapıyorum. Ne diyorum ben?. Neyse, geçen sene çok meşguldüm kusura bakma. Bir kızımız oldu. Adı Ha-rin. Onunla meşguldüm o yüzden gelemedim. Tekrardan kusura bakma. Kızımız şimdi bir yaşında, bir görsen nasıl tatlı. Ah Yeung-ro,mezarının başına gelip böyle uzun uzun konuşacağım hiç aklıma gelmezdi. Mektubunda ne demiştin? Hah, "ben Yeung-ro, Güneş'in doğabilmesi için batan Ay" böyle demiştin galiba. Ben oradaki Güneş'im. Senin için her gün daha da parlayacağım. Huzur içinde uyu", dedi ve mezarın başından gitti.
Bu romanın da sonu buydu. Aslında son mu demeliyiz? Her son bir başlangıç değil midir?
Yuna'nın Min-jin ile evlenmesi onun için yeni bir başlangıç değil miydi? Veya Yeung-ro'nun intiharı onun başka bir dünyada, başka bir hayatının başlangıçı değil miydi? Yani uzun lafın kısası her son iyi ya da kötü bir başlangıçtır. Bu romanda bu şekilde son buldu.
~Son~
