GÜNAHSIZLAR
4. Bölüm
Ece'nin cesedinin kaybolmasının şokunu hâlâ atlatamamışlardı.
Yağmur durmadan yağıyordu.
Etrafta sessizlik vardı.
Tam o sırada Serenay yerde duran eski bir kamerayı fark etti.
"Bu da ne?"
dedi.
Kamerayı açtı.
İlk başta ekranda mutlu fotoğraflar vardı.
Grubun eski günleri...
Gülümsemeler...
Kutlamalar...
Bir süre herkes sessizce izledi.
Sonra görüntüler değişti.
Bir anda karanlık bir oda göründü.
Duvarlarda kan izleri vardı.
Kesici aletler masaların üzerinde duruyordu.
İşkence odasına benzeyen görüntüler ekrana gelmeye başladı.
Herkes birbirine baktı.
Kimse konuşamadı.
Miraç yutkundu.
"Şu kamerayı saklayın."
dedi.
Kimsenin itiraz edecek hâli yoktu.
Kamerayı hemen sakladılar.
Hafize derin bir nefes aldı.
"Her şey benim elimde değil."
dedi.
"Her gün farklı şeyler oluyor."
Hüseyin kaşlarını çattı.
"O zaman ne yapacağız?"
Hafize tereddüt etti.
Sonra konuştu.
"Onu çağırmalıyız."
Herkes birbirine baktı.
"Kimi?"
diye sordu Serenay.
Hafize telefonunu çıkardı.
"Ebrar ve Eymen'i."
Bir süre sonra Ebrar ve Eymen geldiler.
İkisi de korku hikâyelerini ve gizemleri seviyordu.
Ancak eve girdikleri anda ortamın normal olmadığını anladılar.
Eymen etrafa baktı.
"Arkadaşlar..."
"Güvende değiliz."
Sonra telefonunu gösterdi.
"Bu arada benim telefonum çalışıyor."
"Sizin telefonlara ne oldu?"
Hüseyin cevap verdi.
"En son Ece'deydi."
"Sonra da Selçuk aldı galiba."
Odadaki sessizlik yeniden çöktü.
Serenay başını kaldırdı.
"Bence şu işkence odasını araştırmalıyız."
Tam o sırada...
Eymen'in telefonu titredi.
Herkes dönüp ona baktı.
Mesaj bilinmeyen bir numaradan gelmişti.
Eymen mesajı açtı.
Yüzü bir anda bembeyaz oldu.
"Ne oldu?"
diye sordu Miraç.
Eymen telefonu yavaşça kaldırdı.
Mesajda sadece şu yazıyordu:
"Hani grubunuzun adı Günahsızlar'dı?
Gayet günahlısınız.
Bu arada...
Her şeyi duydum."
Odadaki herkes donup kaldı.
Kimse nefes bile alamıyordu.
Eller titremeye başladı.
Ebrar korkuyla etrafa baktı.
Sonra kısık bir sesle sordu:
"O...
Bizi mi duydu?"
Bölüm Sonu...