Sabah güneşi kulübenin penceresinden içeri süzülüyordu.
Aras gözlerini açtığında Kaan çoktan uyanmıştı.
Dışarıda odun kesiyordu.
“Bu adam hiç uyumuyor mu?”
Kendi kendine söylenerek dışarı çıktı.
Kaan onu görünce başını salladı.
“Günaydın.”
“Günaydın.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Aras dayanamadı.
“Şimdi anlatacaksın.”
“Neyi?”
“Her şeyi.”
Kaan iç çekti.
Bu konuşmadan kaçamayacağını anlamıştı.
“Sen sıradan biri değilsin Aras.”
“Bu kısmı tahmin etmiştim.”
“Yıllar önce Ay Klanı yok edildi.”
Aras dikkatle dinliyordu.
“Ama söylentilere göre son varis hayatta kaldı.”
“Yani?”
Kaan gözlerini ona çevirdi.
“O kişi sensin.”
Aras birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedi.
Sonra gülmeye başladı.
Kaan kaşlarını çattı.
“Neden gülüyorsun?”
“Çünkü kulağa çok saçma geliyor.”
“Keşke saçma olsaydı.”
Aras’ın gülümsemesi yavaşça kayboldu.
Kaan ciddi görünüyordu.
Hem de çok ciddi.
Bu bir şaka değildi.
Tam o sırada Aras’ın boynunda yanma hissi oluştu.
“Aaah!”
Bir anda dizlerinin üzerine çöktü.
Boynundaki işaret parlamaya başlamıştı.
Gümüş renkli ışık etrafını sardı.
Kaan’ın gözleri büyüdü.
“Hayır…”
“Bu kadar erken olmamalıydı.”
Aras acıyla nefes aldı.
“Ne oluyor bana?!”
Parlayan işaret ay şeklini aldı.
Sonra gökyüzüne doğru ince bir ışık yükseldi.
Dağların ötesinden aynı ışığa cevap veren başka ışıklar ortaya çıktı.
Kaan’ın yüzü bembeyaz olmuştu.
Çünkü bu işaretin anlamını biliyordu.
Artık herkes öğrenecekti.
Ay Klanı’nın varisinin geri döndüğünü…
Ve onu avlamak isteyenler çok yakında peşlerine düşecekti.
Tam o sırada uzaktan kurt ulumaları duyuldu.
Bir tane değil.
Onlarca.
Aras korkuyla başını kaldırdı.
Kaan ise kılıcına uzandı.
“Sorun ne?”
Kaan gözlerini karanlık ormana dikti.
“Misafirlerimiz var.”
Devam edecek…