Sabah kalkar kalkmaz üstümü değiştirip evden çıktım. Okula geç kalacaktım. Bu benim alışkanlığımdı. Her yere geç kalırdım. Arkadaşlarım hep bundan şikayet ederlerdi.
Sınıfa girdiğimde her yerin darmadağın olduğunu gördüm. Beni görür görmez herkes sırasına oturdu.
"Çocuklar bu ne hal? Ben size kaç kere diyeceğim ben yokken sıranızda sessizce oturun diye?" diye hafif sesimi yükselttim. Ama bağırmaya kıyamıyordum.
"Özür dileriz öğretmenim." dediler.
"Bu seferlik affediyorum ama bir daha olmasın." dedim olacağını bile bile. Başlarını aşağı yukarı salladılar. Birkaç kişi ayağa kalktı ve onlar görüp diğerleri de kalktı. Oturun deyip ben de yerime oturdum.
Sınıf defterini açıp isimlerini saymaya başladım.
"Kerim"
"Burada"
"Derin"
"Burada"
"Emir"
"Burada"
"Bünyamin"
"Burada"
"Bünyamin'in solucanı" dedim. Ne Bünyamin'in solucanı mı? Yazıya bir daha baktım. Kim yazdı bunu buraya?
"Yok"
"Öğretmenim, annem elimden aldı ya" diye mızmızlandı Bünyamin.
"Kızım sen solucan mı besliyorsun?" diye sordum.
"Evet öğretmenim, ama merak etmeyin iyi bakıyorum." dedi gururla.
"Aferin sana." dedim ve listeye devam ettim.
Ders bitip çocuklar teneffüse çıktığında kantine inip kahve aldım.
Bahçeye çıktığımda Bünyamin'in Mert ile kavga ettiğini gördüm. Aslında Bünyamin kızdı ve gerçek ismi Zeynep. Ama tüm erkekleri dövüyordu. Baya güçlüydü.
"Bünyamin" diye seslendiğimde Mert'in yakasından ayrılıp bana döndü.
"Kızım ben her teneffüs seni kavgalardan toplamak zorunda mıyım?" dedim.
"Toplamayın öğretmenim. Rahat rahat döveyim." dedi.
Mert fırsat bu fırsat bakışı atıp ayaklarını poposuna vura vura kaçtı.
"Kaçmasana lan döveceğim daha seni." diyen Bünyamin tam arkasından gidecekken tuttum.
"Kızım sen niye sürekli kavga ediyorsun?" diye sordum.
"Kaşınıyorlar öğretmenim ne yapayım?" dedi.
"Seni hep idare ettim ama bu sefer hakettin Bünyamin." dedim ve ekledim. "Yarın annen okula gelsin."
"Ya öğretmenim ben de okuldan falan atacaksınız sandım. Bu muydu gerçekten?" deyip hızla yanımdan ayrıldı. Ah Bünyamin ah.
...
Okul bittiğinde eve doğru giderken arkamda adım sesleri, ensemde nefes hissettim. Arkama dönüp elimdeki çantayı arkamdaki adama vurdum. Vurdum Vurdum Vurdum. Adam tam bana vuracakkem çantamda ki parfümü gözlerine sıktım. Adamı etkisiz hale getirdiğimde ordan gidecekken arkamdan biri gelip ağzımı ve burnumu gazlı bezle kapattı. Sonradan bilincim de kapandı.
...
Uyandığımda kendimi bir odanın içinde sandalyeye bağlanmış bir şekilde buldum. Etrafıma baktığımda 9 kişi gördüm. Onlarda benim gibilerdi. Bazıları uyanık etrafına bakıyor. Bazıları hala baygın. 6 kız 4 erkek vardık. Hepimizin önünde zarf vardı. Ama ellerimiz bağlı oldugundan alamıyorduk.
Bir kız uyandığında "NE OLUYOR BU AŞAĞILIK YERDE?" diye bağırdı.
"Görmüyor musun işte kaçırılmışız." dedi erkeğin biri.
"İyi ne güzel. Ben Hanife ama siz kısaca Hafi deyin." dedi az önceki bağıran kız.
Hafi zar zor cebinden bıçak çıkarttı ve elindeki ipleri kesti. Daha sonrasında ayaklarındakileri kesti ve kalktı. Yerdeki zarfı aldı ve açıp yapboz şeklindeki resimlere baktı.
"Bu benim ismimi nerden biliyor?" dedi.
"Bilinçli olarak kaçırılmışız." dedi bir başka kız.
Hepimizin resimlerini alıp birleştirdi. Teker teker okumaya başladı.
1. Kişi Toygar
2. Kişi Hanife
3. Kişi Gökalp
4. Kişi Ece
5. Kişi Ayaz
6. Kişi Poyraz
7. Kişi Elif
8. Kişi Nisa
9. Kişi Lorin
10. Kişi Rumeysa
Onuncu kişiydim. Sonuncu kişi. Ece'yi birine benzetmiştim. Görmüş olabilirim. Normal.
Hafi hepimizin iplerini keserken konuştu. "Şunu kurtarmayacağım çok gıcık oldum." dedi Gökalp'i göstererek.
"Aynı kaderi yaşıyoruz ikiz." dedi Elif.
"Evet ikiz." dedi Ece.
Bunlar ikiz mi lan? Sanırım çift yumurta ikizleri birbirlerine pek de benzemiyorlar.
Sadece ben değil herkes şaşırmıştı.
Hepimiz birbirimize numaralarımızı verdik bu konu üzerinde konuşmak için.
"İyi gidelim o zaman." dedi Ayaz. Onu onayladık. Tam gideceğimiz sırada arkamızdan ses duyduk.
"Oğlum beni bırakt
ınız." diyen Gökalp'in sesiydi.
"Sen kal ya." dedi Hafi.
Toygar gidip Gökalp'i açtı ve oradan çıkıp ayrıldık.