Mahkemenin verdiği kararla Gönül kasten adam öldürme suçundan müebbet hapis cezası almıştı. Tabi belki ileride aftan yararlanabilirdi. Ama şuan durum böyleydi.
Paranın olduğu yerde adalet olmazmış derler. Gercekten de öyleydi. Gönül'ün söylediği hiçbir şey dikkate alınmadı. Çünkü Haydar baba çoktan para ile işi kapatmıştı. O yüzden hiç bir şekilde araştırma yapılmadı.
Bu hiçte adil değildi. Böyle bir cezayı Gönül haketmemişti. O aslında Erol'u öldürmeyecekti. Mecbur kaldı. Eğer o Erol'u öldürmese, Erol karnındaki bebeği öldürecekti. Yada Erol gönül'ün hayatını karartacaktı. Peki Gönül ne yapsaydı? Buna göz mü yumsaydı? Yoksa Erol'a boyun mu eyseydi?
Polisler Gönül'ün kollarına girip onu kalacağı koğuşa götürürken, Gönül'ün aklı karmakarışıktı. Neyi düşüneceğini, neye üzüleceğini bilmiyordu. Hapiste ne yapacağını, karnındaki bebekle neler yaşayacağını düşünerek üzülüyordu. Annesi ise mahvolmuş bir durumdaydı. Babası deseniz gönül'ün kim olduğunu bile bilmiyordu.
Gönül kalacağı koğuşa gelmişti. Onu öyle bir soğuk ortam karşıladı ki, mezara gitse daha fazla huzur bulurdu. Hiç kimse gönüle iki laf etmedi. Sadece kafalarını çevirip ona bakan tekrar önüne dönüyordu.
Gönül sessizce ona tarif edilen yatağa doğru gitti. Yatağa gidip saatlerce bir noktaya odaklanmış gibi bakarak oturdu.
Kaç saat o şekilde oturduğunun farkında bile değildi .
Uzun bir süre sonra biri Gönül'ün yanına gelerek,
-Geçmiş olsun kardeş Allah kurtarsın dedi
Gönül başını ona doğru çevirdi. Sadece
-Sagol dedi.
O kişi,
-Benim adım reyhan bir sıkıntın olursa sana yardım edebilirim. dedi
Gönül zorlada olsa ufak bir tebessüm etti.
-Sağolasın bende Gönül" diyebilmişti güçlükle.
O sırada dışarıdan bir ses geldi . Yemekler gelmişti. Herkes kuyruğa girdi. Gönül yerinden bile kalkmadı. Canı yemek yemek istemiyordu.
Reyhan gönül'ün sıraya girmediğini görünce hemen onun yanına giderek,
- Gönül sen yemek almayacakmısın? Sonra karnın açıkırsa kimse sana yemek getirmez. dedi
Gönül,
-Hiç canım istemiyor Reyhan dedi
Bunun üzerine sıraya girmiş kişilerden biri imalı bir şekilde bağırdı.
-Bırak Reyhan prenses keyif yapıyor. Aç kalsında aklı başına gelsin. diyerek elindeki yemekle ortada bulunan masaya oturdu.
Gönül ne olduğunu anlayamamıştı. Şaşkınlıkla Reyhan'a bakınca, Reyhan kısık bir sesle,
- Boş ver sen onu. O böyledir. Herkese karışır. Kimsede sesini çıkaramıyor. Çünkü o bir katil herkes ondan korkuyor. Kimi, neden öldürdüğünü kimseye anlatmaz. İsmi Gülizar. Tavsiyem sende ona çok bulaşma. dedi
Bunu duyan Gönül,
- ya birini mi öldürdü? Ondan başka katil yok mu? dedi titrek bir sesle.
Reyhan,
-Evet öldürmüş. Ondan başka katil yok . Diğerleri genelde hırsızlık yüzünden girmiş. Buna bende dahil. Diyerek başını eğdi.
Sonra Reyhan, Gönül'e
-İstersen kalk yemek al şimdi dağıtım bitecek dedi.
Bunun üzerine Gönül kalkıp yemek aldı. Masaya giderek bir sandalye çekti tam oturuyordu ki,
Gülizar alaylı bir tavırla
-Aaaa ne oldu prenses kınan girdi mi? Diyerek sırıttı.
Sonra sözüne devam etti.
-Ne o dilin yok galiba hiç konuşmuyorsun? Dedi.
Bunun üzerine Reyhan
-yeni geldiya abla ondan biraz üzgün o yüzden konuşmuyor. dedi
Gülizar.
-sana soran mı oldu be. Ne giriyorsun araya. Bakıyorumda sende hemen yalakası olmuşsun. Yoksa para falan mı koklattı sana. Deyince, Gönül dayanamadı.
Gönül,
- sesimi çıkarmıyorum ama bu hep susacağım anlamına gelmez. Senin benimle bir sorunun mu var? Geldiğimden beri benimle uğraşıyorsun. Reyhan bana sadece yardımcı oluyor. Neden gözüne battım anlamıyorum? Dedi
Gülizar,
- Oooo balkabağı açıldı. Benim seninle ne sorunum olacak. İki laf edelim dedik ne var bunda. Zoruna mı gitti prenses. Söyle bakalım sen ne işledin de buraya düştün. Kesin bu kahpelik yapmıştır. Diyerek kahkaha attı.
Bunun üzerine Gönül iyice sinir oldu.
-Sana ne be. Sen kendi yaptığın kahpeliğe bak. deyince Gülizar oturduğu yerden bir hışımla kalktı. Gönül'e doğru yürüyordu. Hemen etraftakiler kollarından tuttu.
(Abla dur yapma o daha seni tanımıyor. Hem yeni geldiği için biraz üzgün şimdilik onu affedin) Diyerek onu durdurdular
Reyhan ise Gönül'e,
-Ne yapıyorsun Gönül. Uğraşma onunla .o biraz patavatsız işte. Başını belaya sokacaksın. Onu cok takma Dedi.
Gönül,
-Üzerime çok geldi. Ne yapayım Reyhan. Baksana bana neler diyor. Dedi
Reyhan,
-Tamam boş ver. Sen yemegini ye dedi.
Bunun üzerine Gönül yemegini alıp yatağının üzerine gitti. Orada yemeğe başladı. Bir kaç lokma almıştı ki bir anda midesi bulandı. Hemen koşarak lavaboya gitti. Arkasından Reyhan da gitti. Gönül lavaboda yediklerini kustu.
Gönül'ün kustugunu gören Reyhan,
-Stresten kusuyorsun galiba. Bu yeni gelen çoğu kimsenin başına geliyor. dedi.
Bunun üzerine Gönül,
-Bu Stresten olmuyor Reyhan. Dedi
Reyhan,
-Neden oluyor peki dedi
Gönül,
-Ben hamileyim. dedi
Reyha'nın gözleri şaşkınlıktan kocaman olmuştu.
-Ne! Hamile misin?nasıl olur sen hamile halinle buralara nasıl düştün. Deyince,
Gönül,
-Anlatırım sonra. dedi.
Ve ikisi birlikte dışarıya çıktı.
Gönül'ün hapiste ilk günü bu şekilde geçmişti. Diğer gün koğuşta temizlik olacaktı. Herkesin bir yeri vardı.
Gönül daha yeni geldiği için ona hiç bir yer verilmemişti.
Gülizar, Gönül'e seslenerek,
-Gönül sen tuvaletleri temizle. Fatma sende benim yanıma gel biz bahçeyi birlikte temizleyelim o tek yapar. Dedi.
Bunu üzerine Reyhan gene araya girerek
-Abla Gönül tuvaletleri temizlemese ona biraz ağır gelir. dedi.
Gülizar,
-Neden ağır gelecekmiş fatma tek başına temizliyor ama . Dedi sert bir şekilde.
Gönül, Reyhan'ı dürterek,
-Boş ver Reyhan yaparım ben. dedi.
Reyhan,
-Ama sana deterjan kokuları zarar verebilir. Biz oraları temizlerken çok fazla kimyasal içeren detarjanlar kullanıyoruz . deyince
Gülizar,
-Ne o Gönül hasta mısın yoksa? dedi
Gönül,
-Yo hasta falan değilim. Hamileyim o yüzden. Deyince
Gülizar kocaman bir kahkaha attı
-yaaaa ben size ne dedim kesin bu kahpedir diye. Nasılda bilmişim ama.
İnsan sarrafıyım kızım ben insan dedi
Gönül sinirli bir şekilde yüzünü ovuşturdu. Sonra Reyhan'a baktı. Reyhan parmağıyla sus işareti yapıyordu. Ama gönül'ün susacağı yoktu. Çünkü gönül'ün yapısında bu yoktu. Hep kendini savunurdu. Haksız karşısında susamazdı.
Dayanamayarak Gülizar'a cevap verdi.
-Ağzını topla kahpe sensin beni kendinle karıştırma. Ben buraya bu karnımdaki bebegin babasını öldürdüğüm için girdim anlıyor musun? Ikinci maktulumde sen olma. Diyerek gözlerini kocaman açtı.
Herkes şaşkın bir şekilde Gönül'e bakıyordu. Çünkü Gönül hiç katile benzemiyordu. En çokta Reyhan şaşırmıştı.
Gülizar bir an sessizleşti. Bir iki saniye sonra,
-Tamam o zaman sen benimle bahçeyi temizle Fatma tuvaleti temizlemeye devam etsin ama şimdi git biraz dinlen ben kendim yaparım dedi.
Herkes temizleyeceği yerlere dağıldı. Gönül yatağına uzanmış sessizce ağladı.
Reyhan yanına gelerek, yatağının kenarına oturdu.
-Gönül sen gerçekten birini mi öldürdün. dedi
Gönülde yattığı yerden kalktı. Reyhana bakarak evet dercesine başını salladı.
Ve bütün başından geçeni Reyhan'a göz yaşları içinde anlattı. Reyhan duyduklarına çok şaşırmıştı. Reyhan Gönül'e sarılarak birlikte ağladı.
Reyhan ise onunda hayatı gönül'ün ki kadar acı doluydu. Reyha'nın bir ailesi yoktu. O yetimhanede büyümüş 18 yaşından sonra yetimhaneden çıkarılmıştı. Düzenli bir hayatı yoktu. Bir işte bulamamıştı. O yüzden çalmaya başlamıştı. Hatta hapiste dışarıdan daha rahat yaşıyordu. O yüzden hapiste kalmayı seviyordu. Her ne zaman serbest kalsa gene hırsızlık yapıp hapise geri dönüyordu. Reyhan Gönül ile yaşıttı. Ikiside 22 yaşındaydı.
Gönül yavaş yavaş hapisteki hayatına alışmaya başlamıştı. En iyi anlaştığı kişi Reyhandı. Arada Gülizar ile laf dalaşı yapıyorlardı. Ama onada alışmıştı eskisi kadar cevap vermiyordu. Annesi ziyaret saatlerinde hep gelir onu ziyaret ederdi.
Gel zaman git zaman, Gönül'ün doğumu yaklaşmıştı. Bir gece Gönül'un kasıkların da bir ağrı oldu. Hemen Reyhanı uyandırdı.
Reyhan hemen kalktı.
-Doğum sancısı olabilir hemen gardiyana haber verelim seni götürsünler dedi
**🫶Bölümün sonuna geldik. Oy vermeyi yorum yapmayı unutmayın.🫶**
**Bölümü nasıl buldunuz**