Karanlık ay yükseliyor davullar eşliğinde
Ve bu davullar susup savaş sona erdiğinde
Veda mektupları yağacak sarışın gülnihâl üzerine
Bu gülnihâl kesecek onurları ve üstüne onursuz kişileri de
Bu o gülnihâldir ki kimsesiz evlerde yetişir
O evlerde büyür kırılgan kimseli, kimsesiz çocuklar ve
Ve bu, bu evlerdedir yalnızlık dolu, doludur yalnızlık evlerde
Ev dediğin nedir bir gülnihâl içinde
Karanlığı bekleyen gülnihâller dışında ve içinde
Derinde ve daha çok da sığ karanlık denizlerde
Denizdeler şimdi bir deniz neye eşdeğer bu küvette ve
Kim ölür bu sıcak toprakta boğulmaktan öte
Bu bir gülnihâldir kestiği yer ne kesilir ne de tekrar dikilir
Onun taç yaprakları var, var taç yaprakları bakmaz kimseye
O gülnihâldir, kinlidir egodan bir haber bize, hepimize
Ve ant içmiştir herkesi ve de kendisini yeniden, yeniden kesmeye
