1987, İstanbul...
Rauf'un tek suçu iyilik yapmaktı. Bu onu hapse tıkmıştı. Hayatının her noktasında onu çevresi tarafından saygı ile anmalarını sağlayacak olan iyilik, onusırtından bıçaklamıştı. O ise çoktan suçunu kavra-
mış ve dersini almıştı;
Bir daha asla iyilik yapmayacaktı.
İnsanların hiçbir şeye olmayan güveni onun on üçyılını heba etmişti. Oysa ki o an doğru konuşmaktan başka hiçbir şey yapmamıştı. Israrla ona inanmayı reddedenler yüzünden burada, senelerce tavandan sızan lağım suyunun duvardan süzülüp yerdeki giderde ulaşmasını izlemeye mahkum bırakıldı. Ama artı değişti Rauf. Eskisi gibi ailesinin akıl küpü olmayacaktı. Eskisi gibi iradesini kullanmayı gerektiren insanlardan olmayacaktı. O bu dünyaya geldiği gibi olmayacaktı. O, artık bu dünyanın anladığı dilden konuşacaktı.Çünkü artık farkındaydı ki kötüler, iyileri ezerdi. O da kötü olursa, belki kendi kurallarını insanlara uydurabilirdi. O günün gelmesine de çok az kalmıştı...
Bir aya kadar demir parmaklıklar ona veda edecek, oise demir parmaklıklara bir daha düşmemek için elinden gelenin en iyisini yapmak için hazır olacaktı. Çünkü o, hayatın kanunlarına artık hazırdı. Hemde en iyi şekilde. Yakında da İstanbul'dan kalkacak olan otobüse atlayıp Memleketi Ankara'ya varacak ve yeni hayatının kapılarını aralayacaktı...
