Bölüm 1

Sürekli yara aldığım bu yolun daha ne kadar devam edeceğini bilmiyordum, ama yolun sonu hep belliydi. Yolun sonundaki uçurumdan düşmemek için ne kadar kanat çırpsam da, artık kaç tane olduğunu sayamadığım yaralarımdan dolayı o uçurumu aşabileceğime inancım kalmamıştı. Siz hiç, herkesin mutlu olduğu muhteşem bir yerde, insanları mutlu etmeye çalışırken, mutluluğun tanımını unuttunuz mu? Mutluluk kavramı öznel bir şeydi elbette, fakat ben herkesin ortak noktası olan bir şey için çabalıyordum: iki kişiden oluşan bir gökkuşağı. Benim için aşk gökkuşağına benzerdi. Berbat bir yağmur, güneşten nefret etmesine rağmen, güneşi yan yana gelmeye ikna eder ve birlikte gökkuşağını ortaya çıkarırlardı. Yağmur, güneşten nefret ederdi belki, ama güneşin güzelliği her seferinde onun gözlerini kamaştırırdı. Herkesin gökkuşağının yağmur tarafından ortaya çıktığına inanmasını isterdi yağmur. Buluttan ayrılır, güneşle buluşur, sonra da topraktan randevu alırdı. Çünkü o, kendinden başkasını sevemezdi. Güneş ise bulutu bırakma cesareti göstermişti. Ay yerine beni seçmişti. Toprağa gitse bile, ardında kavuşmamızın rengârenk izlerini taşıdığı için mutlu olurdu. Burada kim gerçekten seviyor, kim sevmiyor bilinmezdi. Ama yağmur artık zor yağardı, güneş ise her gün doğmaktan yaşlanırdı. Sonunda herkes güneşin kim olduğunu fark etti. Güneş, yağmura inat her gün daha parlak doğdu. Ve bir daha, o izin vermediği sürece, asla yağmur yağmayacaktı.