Bölüm 1

Ben çok güzel bir şehrin çok güzel bir mahallesinde dünyaya gelmişim , o kadar güzel bir ailem varmış ki benim doğmadan şanslı diye bir lakabım olmuş öyle düşünün peki sizce bu kadar şanslı bir bebeğin hayatının bu kadar şanssız olması? Çok ironik geldi değil mi neyse kaldığım yerden devam edeyim annem Tülin Soydan ve babam Esat Soydan ben ise Gül Soydan öyle klasik gül işte çok gül dedim bari nerde doğduğumu söyleyeyim Isparta tabiki çiçek ve gül cenneti diyeceksek aklımıza ilk Isparta gelir. Soydanlar ülkenin en prestijli çocuk gelişimi şirketi evet dediğim gibi çocuk gelişimi için çok büyük hastaneler,bakımevleri,kolejler neler neler ve daha fazlası peki sizce bu kadar çocukların refahını gözeten bu iki insan kendi öz kızlarının refahını önemsemez mi? Ne dediniz, tabiki önemser değil mi ama hayatta herşey düşündüğümüz gibi ilerlemiyor maalesef. Ben dıştan çok iyi ve çok güzel bir aileye sahiptim ama dıştan olan tarafı buydu asıl içte olan ailem ise hayatlarında veya öncelik edindikleri şey kesinlikle ben olmadım hiçbir zaman.. sevgi istedim zamanları yoktu ilgi istedim meşguldüler anne babalık görmek istedim sözde benim geleceğim için beni yalnız bıraktılar ben bunu hep kabullenmek zorunda kaldım itirazda edemedim, çünkü etsem de dinleyen yoktu ben böyle geçen 14 sene sonunda bir arkadaş edindim ve bu kişi üvey kardeşim Hayat Soydan'dı Hayat geldiğinde kendimi çok mutlu hissetmiştim çünkü ailemden göremediğim ilgi ve sevgi hem yasitim hem de kardeşim olacak birinden göreceğimi düşünmüştüm evet düşünmüştüm diyorum çünkü sadece düşünmekle kalabildim.. Şöyle hayat'in gelme amacı ailemin dıştan gösterdiği sevgi dolu tablonun bir parçasıydı normalde ama geldikten sonra annemle babamın hayata karşı olan ilgisi ve sevgisi beni biraz üzmüştü çünkü bana vermeye zamanlarının olmadığı sevgiyi hayata veriyorlardı ama ben artık aileme takilmamaya karar verdiğim için sadece yeni gelen kardeşime yakın olmak istedim. Minik duran kumral ve mavi gözlü çok tatlı bir kızdı hayat, ben ise yeşil gözlü ve saçları siyah olan düz bir kızdım hayat benim tam tersimdi her konu da. Ben hayatla tanıştığım ilk zaman çok tatlı ve sevecen olduğunu düşünmüştüm hareketleri ve tavırları ile nasıl kendini sevdirecegini bilen bir kızdı. Ben soğuk nevale bir tiptim sevgi görmeden büyüyünce bu kadar oluyordu hayatın sıcaklığı benim soguklugumla çakışıyordu ama bir şekilde anlaştık ve çok yakın arkadaş olabildik. Ailemizle olan her tartismamda hayat beni korurdu ve savunurdu ve bu benim çok hoşuma giderdi ta ki ben bir şeyi fark edene kadar...