Gri Sancı

"Hayatın seni nereden getirdiği değil nereye götürdüğüdür önemli olan Cemre Hanım." Bakışları bende değildi. Üzerine düştüğüm için sıvazladığım koluma bakıyordu. Kolumun acısının verdiği yüz ifademle ona bakarken kaşlarımı çattım. Elalarını yüzüme tırmandırıp gözlerime mıhladı. "Ya da şöyle değiştirmeliyim.. Nerede olduğun değil o noktaya nereden geldiğindir önemli olan." dedi. Kulübenin dışına vuran yağmur damlalarının sesi bile, onun sesindeki isyanı bastıramıyordu. "Anlamıyorum.. Anlayamıyorum.. Kaç kere söyledim. Benimle konuşurken hep ima yapıyorsun yapma, açık konuş!" dedim ama emir verme tonumla alay eder gibi kaşlarını kaldırdı. Elimle alnıma vurup tekrar ona baktım ve yalandan bir gülümseme ile, "Konuşur musun, lütfen.." dedim. Kaşları hala kalkık bir vaziyette ve hafif bir gülümsemeyle başını iki yana salladı.. Ve yavaşça kapının kenarına çöktüğü yerden kalkıp bacaklarındaki tozu yavaşça vurarak sildi.. Doğrulup bu sefer yerde çökmüş bana yukarıdan bakmaya başladı. "Zor senin için tabi.. Anlıyorum.. O beyaz peri masalı hayatından geriye kalanın sadece beyaz botlarının olması.." sesindeki alay kaçınılmazdı ve bu sinirimi bozuyordu. "Ama Cemre.. Madem bizi seçtin.. Sen madem bizi olmayı seçtin.. O zaman dik dur.. Kapıda seni bekleyen bir ailen var. Kapıda senin tek ailen var.. Dik dur ve onun yanında dur.. Ve sakın ama sakın ona yanlış yapma.. Çünkü şunu unutma canını yakanın canını yakarım! "