gri gün

günlerden çarşamba günüydü sabah saat 8 civarı uyanmıştım her kalktığımda önce yatağımı toplar ardından elimi yüzümü yıkardım her gün annemin o mis kokulu kızarmış ekmeklerinin kokusuyla uyanırdım ama o gün farklıydı o gün evde soğuk rüzgarlar esiyordu nedenini anlayamamıştım çocuk aklı işte yatağımı topladım elimi ve yüzümü yıkadım ardından salona gittim nedense kimsecikler yoktu ve inanabilir misiniz annemin o güzel kızarmış ekmeklerinin kokusu da yoktu ardından mutfağa gittim Bir de ne göreyim annem anneannem ablam hepsi ağlıyordu sanki birine bir şey olmuş gibiydi gerçekten çok korkmuştum kimseye soru soramıyordum çünkü ağlamaktan konuşamaz olmuşlar annemin elinde bir fotoğraf baktığımda elinde Mustafa Kemal Atatürk'ün resmi vardı ve ona bakıp ağlıyorlardı eninde sonunda ablam cevap verdi ve evet ağlamalarının nedenini duyduğumda yıkılmıştım günlerden 10 Kasım atamın hayata gözlerini yumduğu gündü o gün herkes yasa bulanmıştı çok üzülmüştüm gerçekten bir an inanmadım Atatürk'ün öldüğüne anneme sürekli sayıklıyordum anne Atatürk ölmez Atatürk ölemez diye anlarsınız ya çocuk akıllı işte o günü hala aklımdan çıkaramıyorum her o ismi her o fotoğrafı gördüğümde aklıma o geliyor seni çok özledim Atatürk.