Alesta Holding’in devasa cam binası, her sabah olduğu gibi o gün de buz gibi bir ciddiyetle kaplıydı. Şık takım elbiseli insanlar ellerinde dosyalarla koşturuyor, kimse başını kaldırıp yanındakine gülümsemiyordu. Bu resmi, gri ve ruhsuz düzenin içine o sabah tamamen farklı bir enerji adım attı. Bu, şirketin yeni temizlik görevlisi Nilsu’ydu.
Nilsu, Alesta’daki bu ilk iş gününde üzerinde taşıdığı temizlik önlüğünü bile kendi tarzına uydurmayı başarmıştı. Yandaki cebine minik bir fırça iliştirmiş, önlüğünün yakasına ise cıvıl cıvıl, renkli bir broş takmıştı. Onun için hayat, ne kadar sıradan bir iş yapıyor olursa olsun kendini şımartmaktan ve anın tadını çıkarmaktan ibaretti. Koridorda temizlik arabasını hafifçe sürerken, kulaklığından yükselen neşeli bir melodiye mırıldanarak eşlik ediyor, etrafa adeta ışık saçıyordu. Şirketin o kasvetli havası, Nilsu’nun cıvıl cıvıl enerjisine çarpıp dağılıyordu.
Tam o sırada, holdingin ana girişinde büyük bir hareketlilik yaşandı. Ağır cam kapılar ardına kadar açıldı ve içeriye Alesta Holding’in CEO’su Murat girdi.
Murat, genç yaşında bu devasa şirketin tahtına oturmuş, hırslı ve bir o kadar da mesafeli bir adamdı. Kadınlardan tamamen uzak duran, duygulara ve aşka inanmayan bu genç CEO, kalbinin etrafına öyle kalınve buzdan duvarlar örmüştü ki, hiç kimsenin o sınırları geçmesine izin vermezdi. Siyah takım elbisesi ve yüzündeki o her zamanki sert, ödün vermez ifadeyle koridorda yürürken, çalışanlar adeta nefesini tutuyor, ona yol açıyordu.
Murat, keskin adımlarla asansöre doğru ilerlerken, Nilsu da koridorun kenarındaki büyük camları silmekle meşguldü. Müziğin ritmine kapılmış, dünyayı unutmuştu. Elindeki bezi cama sürerken bir yandan da diğer elinin parmaklarıyla havada hayali resim fırçası oynatıyordu.
Murat, tam Nilsu’nun yanından geçeceği sırada adımlarını ister istemez yavaşlattı. Hayatında ilk defa kendi şirketinde bu kadar neşeli, kuralları ve ciddiyeti hiç umursamayan bir enerji görüyordu. Kaşlarını çatarak bu yeni kıza baktı. Tam ona işini daha ciddi yapması konusunda soğuk bir uyarıda bulunacaktı ki, Nilsu aniden arkasını döndü.
İkilinin gözleri ilk kez o an, koridorun tam ortasında kesişti.
Nilsu, karşısındaki bu asık suratlı ama son derece karizmatik adamı görünce hiç istifini bozmadı. Korkmak ya da çekinmek yerine, o şımarık ve tatlı tebessümüyle doğrudan Murat’ın gözlerinin içine baktı. "Günaydın Murat Bey! Ben Nilsu, bugün ilk günüm. Camlar ayna gibi oldu, holdinginize birazrenk getireyim dedim," dedi muzip bir ses tonuyla.
Murat dona kalmıştı. Şirketteki herkes onun tek bir bakışından titrerken, işe yeni başlayan bu temizlikçi kız ona meydan okur gibi gülümsüyor, üstelik gözlerinin içi parlıyordu. Murat’ın kalbindeki o aşılmaz buz tabakasına ilk defa sıcak bir kıvılcım dokunmuştu ama o bunu hemen reddetti. Yüzünü daha da asarak, "İşinizi yapın, koridorda oyalanmayın," dedi buz gibi bir sesle ve arkasını dönüp asansöre bindi.
Ancak asansörün kapıları kapanırken, Murat’ın gözü hâlâ Nilsu’nun üzerindeydi. Nilsu ise arkasından hiç bozulmadan, yüzündeki o tatlı şımarıklıkla el sallıyordu. Murat, o gün odasına çıktığında hayatında ilk kez önündeki sayılara ve raporlara odaklanamadı. O renkli gözler ve pervasız neşe, onun o karanlık, kadınlara kapalı dünyasını ilk saniyeden huzursuz etmeye ve onu kendine doğru çekmeye başlamıştı bile...
2.bölüm: evraklar arasındaki sır
Alesta Holding’de Nilsu’nun işe başlamasının üzerinden bir hafta geçmişti. O günden sonra Murat’ın o sarsılmaz kurumsal dünyasında görünmez bir çatlak oluşmuştu. Odasında büyük kararlar alırken, milyon dolarlık anlaşmalara imza atarken bile gözü istemsizce kapıya kayıyor, koridordan yükselecek o neşeli melodiyi ya da hafif mırıldanmaları arıyordu. Ama kendine bunu itiraf etmesi imkansızdı; o, kadınlara kalbini kapatmış katı bir CEO’ydu. Nilsu ise onun bu mesafeli duruşunu gördükçe daha da keyifleniyor, Murat’ın o ciddi ifadesini bozmayı adeta gizli bir oyun haline getiriyordu.
O öğleden sonra holdingde büyük bir panik hakimdi. Ertesi gün yapılacak çok önemli bir yönetim kurulu toplantısı için Murat’ın babasından kalan eski, arşiv niteliğindeki bazı el yazısı raporların incelenmesi gerekiyordu. Arşiv odasındaki bu belgeleri getirme görevi, o katın temizliğinden sorumlu olan yeni personele, yani Nilsu’ya verilmişti.
Nilsu, loş ve tozlu arşiv odasına girdiğinde buranın kasvetli havası onu hiç boğmadı. Aksine, eski kağıt kokusu onun o sanatsal ruhunu beslemişti. Klasörleri temizlik arabasına yüklemeden önce, cebinden küçük resimdefterini çıkardı. Odanın köşesindeki eski ahşap masanın üzerindeki gölge oyunları o kadar güzeldi ki, dayanamayıp bir iki dakika içinde oranın küçük bir karakalem taslağını çiziverdi. Ardından dosyaları kucaklayıp doğrudan en üst kata, CEO odasına doğru yöneldi.
Murat odasında, masasının başında oturmuş, bilgisayar ekranına kilitlenmişti. Kapı hafifçe vuruldu ve içeri Nilsu girdi. Kollarında kocaman klasörlerle, o her zamanki şımarık ve neşeli tebessümüyle masaya yaklaştı.
"İstediğiniz o çok önemli, gizemli dosyaları getirdim Murat Bey," dedi dosyaları masanın kenarına dikkatlice bırakırken. "Ama söylemeden geçemeyeceğim, aşağısı tam bir müze gibi. İnsanın ilhamını coşturuyor."
Murat başını ekrandan kaldırdı. Gözleri anında Nilsu’nun parıldayan gözleriyle buluştu. Kalbi yine o tuhaf, ritimsiz ritmiyle çarpmaya başlamıştı. Sesini her zamanki gibi düz tutmaya çalışarak, "Burası bir iş yeri Nilsu, ilham perilerinin uğrak yeri değil. Dosyaları bırakıp çıkabilirsin," dedi soğukça.Nilsu hiç bozulmadı, hafifçe kıkırdadı. "Peki patron, siz öyle diyorsanız," diyerek arkasını döndü. Ancak tam çıkacakken, dosyalardan birinin arasına sıkıştırdığı o küçük resim defteri pürüzsüz zeminde kayarak büyük bir gürültüyle Murat’ın şık ayakkabılarının dibine düştü. Sayfalar açık kalmıştı.
Nilsu tam eğilip alacakken, Murat ondan önce davrandı ve defteri yerden kaldırdı. Gözü açık olan sayfaya takıldı. Sayfada, holdingin en üst katından görünen o gri şehir manzarası vardı ama Nilsu orayı kurşun kalemle öyle yumuşak, öyle masalsı çizmişti ki, Murat’ın her gün baktığı o kasvetli şehir gitmiş, yerine huzurlu bir tablo gelmişti. Alt köşede ise küçük bir not yazılıydı: “Bazen en gri duvarlar bile doğru ışıkla parlar.”
Murat, elindeki çizime bakarken tamamen sessizleşti. Nilsu’nun bu yeteneği, dünyaya bakışındaki o temizlik ve naiflik karşısında donakalmıştı. O kalın buz duvarlarından bir parça daha kopup gitmişti sanki. Başını kaldırıp Nilsu’ya baktı; aralarındaki mesafe çok azdı ama ikisi de sınırı aşmıyordu. Sadece derin, kelimesiz bir bakışma odayı kapladıNilsu, Murat’ın bu sessiz ve dikkatli bakışından ilk kez hafifçe kızardı, o şımarık tavrı yerini tatlı bir mahcubiyete bıraktı. Elini uzatıp defterini Murat’ın parmaklarının arasından yavaşça aldı. "Ben... işime dönsem iyi olacak," diye fısıldadı.
Murat, defter ellerinin arasından kayıp giderken arkasından sadece baktı. Nilsu kapıdan çıkıp giderken, Murat ilk kez kendi kendine fısıldadı: "En gri duvarlar bile demek..."
O akşam Murat, holdingden en son çıkan kişi oldu. Çünkü artık biliyordu; Nilsu bu şirkete sadece temizlik yapmak için değil, onun ruhundaki o karanlığı rengarenk boyamak için gelmişti
3.bölüm: kahve kokulu tuval
Arşiv odasındaki o derin bakışmanın üzerinden birkaç gün geçmişti. Murat, hayatında ilk kez kontrolü kaybetmeye başladığını hissediyordu. Masasındaki o kusursuz raporlar, sayılar artık eskisi kadar ilgisini çekmiyordu; aklı sürekli o küçük resim defterindeki zarif çizgilerde ve Nilsu’nun pervasız tebessümündeydi. Nilsu ise o günden sonra Murat’ın odasına girerken o eski rahat, şımarık tavrını biraz olsun kenara bırakmış, kalbinin hızlı çarpmasına engel olamaz hale gelmişti. Yine de aralarındaki o tatlı çekişmeden vazgeçmeye niyeti yoktu.
O akşam holdingde yoğun bir bütçe çalışması vardı. Herkes şirketten ayrılmış, saatler gece yarısına yaklaşırken binada sadece en üst kattaki CEO odasının ışığı ve koridorları temizleyen Nilsu kalmıştı.
Nilsu, sakin koridorda işini bitirmek üzereyken yorulduğunu hissetti. Kendini şımartmayı çok iyi bildiği için, mola vermenin tam zamanı olduğunu düşündü. Personel mutfağına geçip kendine mis gibi kokan, taze bir kahve demledi. Yanına da her zaman çantasında taşıdığı küçük mumlardan birini yakıp koydu; çünkü onun olduğu her yerde estetik ve huzur olmalıydı. Tam kahvesini yudumlayıp çantasından resim defterini çıkarıyordu ki, mutfağın kapısında beliren gölgeyle irkildi.
Gelen Murat’tı. Üst düğmesini gevşettiği gömleği ve yorgun gözleriyle bile o kadar karizmatik duruyordu ki, Nilsu bir an ne diyeceğini bilemedi.
Murat, mutfaktan yayılan o yoğun kahve kokusunu ve masanın üzerindeki mum ışığını görünce hafifçe gülümsedi. Bu holding kurulduğundan beri bu mutfakta böyle romantik, sıcak bir atmosfer yaşanmamıştı. "Şirketi kendi evine çevirmekte kararlısın galiba," dedi sesindeki o eski buzları eritmiş, yumuşak bir tonla.
Nilsu hemen toparlandı, o şımarık çocuksu edasıyla başını hafifçe yana eğdi. "Hayatı gri yaşamak için fazla kısa, Murat Bey. Kendimi şımartmayı seviyorum. Size de bir kahve ikram edebilirim, yorgun görünüyorsunuz," dedi muzipçe.
Murat normalde bir çalışanın bu kadar rahat davranmasını asla kabul etmezdi ama Nilsu’nun karşısında tüm kuralları hükümsüz kalıyordu. "Olur," dedi ve masanın karşısındaki sandalyeye oturdu.
Nilsu, ona da şık bir fincanda kahve uzatıp karşısına oturduğunda odadaki tek ışık kaynağı küçük mumun alevinden yayılan loş sapsarı ışıktı. Murat, kahvesinden bir yudum aldıktan sonra gözlerini Nilsu’nun önünde açık duran deftere çevirdi. "Hâlâ çiziyorsun..." dedi fısıldar gibi.
"Çiziyorum," dedi Nilsu, gözlerini Murat’ın derin bakışlarından kaçırmayarak. "Renkler benim kaçış noktam. İnsanları, binaları değil, onların arkasında sakladıkları duyguları çizmeyi seviyorum."
Murat fincanını masaya bıraktı, öne doğru eğildi. Gözleri o kadar derin ve anlamlı bakıyordu ki, aralarındaki o görünmez bağ odadaki havayı tamamen değiştirmişti. "Peki benim arkamda ne görüyorsun?" diye sordu. Bu, holding CEO'su Murat'ın değil, kalbinin duvarları sarsılan bir adamın sorusuydu Nilsu yavaşça defterini çevirdi ve sayfayı Murat’a doğru itti. Sayfada, karanlık ve sert bir denizin ortasında, üzerinde feneri yanan ama ışığı içeriye hapsedilmiş bir deniz feneri resmi vardı. Altında ise sadece şu yazıyordu: “Işığını saklamaktan yorulmadın mı?”
Murat resme baktı, ardından Nilsu’nun gözlerine. Aralarında tek bir fiziksel temas, tek bir yakınlaşma yoktu; ama o an, o mum ışığının altında ruhları birbirine hiç olmadığı kadar yaklaşmıştı. Murat, hayatında ilk kez bir kadının onu bu kadar net gördüğünü hissetti. İçindeki o kadınlara karşı olan güvensizlik, Nilsu’nun bu temiz, sanatsal naifliği karşısında tamamen un ufak olmuştu.
"Belki de," dedi Murat, sesi ilk defa bu kadar içten ve sıcaktı. "Doğru fırçanın o ışığı ortaya çıkarmasını bekliyordum."
Nilsu’nun kalbi göğsünden fırlayacak gibi attı. Mumun ışığı ikisinin de yüzündeki o tertemiz tebessümü aydınlatırken, Alesta Holding’in en üst katındaki bu küçük mutfak, gri bir dünyada açan en güzel renklerin şahidi oluyordu
4.Bölüm: sabahın ışıkları
O kahve kokulu, mum ışığı altındaki gecenin üzerinden sadece birkaç saat geçmişti. Alesta Holding’in koridorları henüz gün aymadan, sabahın ilk ışıklarıyla loş bir sessizliğe gömülmüştü. Nilsu, gece çok az uyumuş olmasına rağmen içindeki o kıpır kıpır enerjiyle erkenden işinin başına dönmüştü. Ancak bu sabah, elindeki paspası sallarken içi içine sığmıyordu. Murat’ın dün geceki o yumuşak sesi, kalbinin duvarlarını aralayarak kurduğu o derin cümleler kulaklarında çınlayıp duruyordu.
"Doğru fırçanın o ışığı ortaya çıkarmasını bekliyordum..."
Nilsu bu sözleri her hatırladığında, yanaklarına tatlı bir pembelik oturuyordu. Tam koridordaki büyük camın önünde durmuş, dışarıdaki Sakarya’nın o puslu sabah manzarasını izlerken arkasından gelen tanıdık, kararlı adım seslerini duydu. Kalbi aniden hızlandı. Gelen, her sabah holdinge herkesten önce adım atan Murat’tı Murat, koridorun ucunda belirdiğinde her zamanki gibi jilet gibi ütülü takım elbisesiyle kusursuz görünüyordu. Ancak bu sabah yüzünde o alışıldık, insanları uzaklaştıran asık suratlı ve sert ifadeden eser yoktu. Nilsu’yu gördüğü an adımları yavaşladı. Göz göze geldiklerinde, Murat’ın dudaklarının kenarında sadece Nilsu’nun fark edebileceği kadar hafif, naif bir tebessüm belirdi.
Nilsu, heyecanını gizlemeye çalışarak o bildik şımarık çocuksu edasıyla başını hafifçe yana eğdi. "Günaydın Murat Bey. Bakıyorum da bu sabah holdingin gri duvarları bile bir başka parlıyor," dedi muzipçe.
Murat, Nilsu’nun tam karşısında durdu. Aralarındaki o mesafeli ama bir o kadar da çekim dolu hava odayı kaplamıştı. "Günaydın Nilsu," dedi sesi ilk defa koridordaki diğer çalışanların duyabileceği o buz gibi tondan tamamen uzaktı. "Belki de duvarlar değil, holdinge sabahın ilk ışıklarını getiren kişi parlıyordur."
Nilsu, Murat’tan böyle doğrudan ve içten bir iltifat duymayı beklemiyordu. O her zaman hazırcevap olan, kelimelerle oynayan şımarık kız gitmiş, yerine gözlerini kaçıran mahcup bir kadın gelmişti. Elindeki paspasa biraz daha sıkı sarıldı.
Murat, onun bu tatlı heyecanını ve kızaran yanaklarını izlerken içindeki o kadınlara karşı olan tüm güvensizliklerin tamamen eriyip gittiğini hissetti. Nilsu’nun bu temiz, saf aurası onun hayatında başladığı yepyeni ve tertemiz bir sayfa gibiydi. Cebinden küçük, zarif bir kutu çıkardı ve masanın üzerine bırakır gibi Nilsu’nun temizlik arabasının kenarına koydu.
"Bu nedir?" diye sordu Nilsu merakla.
"Dün gece bana arkamdaki deniz fenerini gösterdin," dedi Murat, gözlerinin içine derin bir saygıyla bakarak. "Bu da o fenerin ışığını doğru yansıtman için. İşine odaklanırken... kendine küçük molalar vermeyi unutma."
Murat arkasını dönüp asansöre doğru ilerlerken, Nilsu titreyen elleriyle kutuyu açtı. Kutunun içinde, üzerinde minik bir deniz feneri figürü işlenmiş, çok zarif ve profesyonel bir karakalem seti ile yepyeni, boş bir resim defteri duruyordu. İlk sayfasına ise Murat’ın o keskin ama düzgün el yazısıyla tek bir cümle düşülmüştü:Kendi renklerini bu gri binadan asla esirgeme.”
Nilsu, asansörün kapanan kapılarına doğru bakarken yüzünde hayatının en mutlu tebessümü belirdi. Aralarında hiçbir dokunuş, hiçbir yakınlaşma yoktu; ama ruhları sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Alesta Holding’in tavanını aşmış, gökyüzüne ulaşmıştı bile.
***
5.bölüm: renklerin zaferi ve sonsuzluk
O sabah koridorda başlayan o sessiz ve derin bağ, zamanla Alesta Holding’in katı kurallarını tamamen hükümsüz kılmıştı. Murat ve Nilsu, kelimelerin ötesinde bir dille, sadece bakışlarla ve ruhsal bir teslimiyetle birbirlerine çekiliyorlardı. Nilsu’nun o tatlı şımarıklığı, Murat’ın kalbindeki son buz parçalarını da eritmiş; Murat’ın o sarsılmaz, güven veren duruşu ise Nilsu’ya hayatında aradığı o huzurlu limanı sunmuştu. Aralarında hiçbir fevri yakınlaşma, hiçbir abartılı an olmamıştı; aşkları, tıpkı Nilsu’nun tuvallerine işlediği sabırlı fırça darbeleri gibi ilmek ilmek, büyük bir saygıyla büyümüştü. Birbirlerinden hoşlandıklarını ilk kez, yine o loş arşiv odasında, sadece gözlerinin içine saniyelerce bakıp tebessüm ettikleri o büyülü anda kelimesizce itiraf etmişlerdi.
Çok geçmeden Murat, hayatının geri kalanını bu renkli ruhla geçirmek istediğinden emin oldu. Gösterişten uzak, sadece en sevdikleri insanların katıldığı, mumlar ve taze çiçeklerle bezeli, sanatsal bir düğünle hayatlarını birleştirdiler.Yıllar sonra, Sakarya’nın huzurlu ve yeşillikler içindeki bir köşesinde, tam da Nilsu’nun hayal ettiği gibi şık, sıcak ve aşk dolu güzel bir yuva kurdular. Evlerinin her köşesinde Nilsu’nun elinden çıkan resimler, yaktığı kokulu mumlar ve taze demlenmiş kahve kokusu eksik olmuyordu. Murat, artık o eski asık suratlı holding CEO’su değildi; akşamları eve geldiğinde Nilsu’nun cıvıl cıvıl enerjisiyle dinlenen, gözlerinin içi gülen huzurlu bir adama dönüşmüştü.
Bir akşamüstü, evlerinin bahçesindeki büyük çınar ağacının altında otururlarken, Nilsu başını yavaşça Murat’ın omzuna yasladı. Önlerindeki sehpada kahveleri tüterken, Nilsu elindeki resim defterine bahçede uçuşan yaprakları çiziyordu. Murat, omzundaki bu güzel kadının saçlarına naif bir öpücük kondurdu ve fısıldadı:
"Hayatımı rengarenk boyadığın için teşekkür ederim, papatyam."Nilsu, o her zamanki şımarık ve tatlı tebessümüyle başını kaldırdı, Murat’ın sevgi dolu gözlerine baktı. "Sen o gri duvarları yıkmasaydın, benim fırçamın hiçbir anlamı olmazdı patron," dedi muzipçe.
Aralarında tek bir kelimeye bile gerek kalmadan, sadece el ele tutuşarak batan güneşin kızıllığını izlediler. Gri bir holding koridorunda başlayan bu naif masal, kurdukları bu sıcacık, güzel yuvada sonsuz bir huzurla son buldu.
- SON -
