Bugün hava güzel . güneşli.
Hani şu yağmurlu ,karamsar havalardan değil. Bazıları yağmurun sakinleştirdiğini söylüyor. Bilmem belki de öyledir, yağmur ne kadar hüzün ve keder varsa alır hepsini götürür .Geriye sadece sessizlik kalır... Aynı onları kaybettiğim o gün gibi...sessiz ve soğuk.
Gece gök gürültüsünden korkup uyandığımı hatırlıyorum. Korkuya aldırmadan çıktım çıplak ayaklarımla odamdan ,gerçi korkmazdım ben böyle çocukça şeylerden çünkü babamın doğum günümde aldığı oyuncak tavşanım beni korurdu .
Sıkıca sarıldım tavşanıma ve karanlık koridorda korkmadan yürüdüm, anne ve babamın odasının önüne geldiğimde artık korkudan eser kalmamıştı, yavaşça açtım kapıyı
- Anne ben geldim...- yavaşça yatağa çıktım ve babamla aralarına geçip yorganın altına girdim
.Annem zaten hava böyle olunca gelirdi yanıma ama bu sefer ben gelmiştim... sıkıca sarıldım anneme....soğuktu bedeni ,üşüyor sandım. Gerçi nerden bilebilirdim ki olanları? karanlık, sessiz bir oda ..sadece cama vuran yağmurun ve bulutların bıraktığı nefretinin sesi vardı .
Uyudum, aynı annemin ve babamın yaptığı gibi ama... sabah ben uyandığımla onlar uyanmadı ,sonraki ve sonraki sabah da.. hatta aç olduğumu söylediğimde bile.
çalan zilin sesini duydum ve koşarak çıplak ayak kapıya gittim.
- Kim o...?- çok geçmeden tekrar bir ses duydum - idil... sen misin? - nasıl yani soruya soruyla mı karşılık veriyordu bu adam. -Önce ben sordun ama , kim o dedim. - kısa bir sessizliğin ardından kapının ardındaki adam tekrar konuştu. -polisim ben idil... seninle arkadaş olmaya geldim. -
Bir anda güldü yüzüm ve hemen açtım kapıyı . -Biliyor musun benim babam da polis ,oda seninle arkadaş olabilir.-
Babamla aynı yaşlarda olduğunu düşündüğüm adam beni dinlemeden içeri girdi ve odalara bakmaya başladı.-kız 6, 7 yaşlarında . Defne kızı götür. Tam ona yeni bir soru soracaktım ki biri tutup kucağına aldı beni . -Nereye gidiyoruz Defne abla?- bana cevap vermedi. -Annemle babamın haberi var mı ,yoksa bana kızabilirler ?- cevapsız kalan bir sorumun ardından tekrar sordum .
-Defne abla.... annemle babam çok mu yorulmuş, uyanmadılar hiç ?- sonunda yüzüme baktı ve derin bir nefes aldı . -İdil...artık annen de ,baban da benim ..tamamı?- şaşırmıştım ama bu oyun hoşuma gitmişti . -Annemle babama şaka yapacağız demi ? tamam o zaman annem sen ol , ama babam olamazsın sen erkek değilsin.- Defne abla beni arabaya bindirdi ve ben sadece babamın bahçeye bana yaptığı salıncağa ve evimize baktım son kez..
evet... bu bir oyun değildi ve tek sorumlusu benim...
_____________________________________{ 1 }__________________________________________