Gözlerindeki Gökyüzü

Her gün aynı şeyler... Kalk işe git patronunun asla beğenmeyeceği ama bir yandan da vazgeçmeyeceği raporunu sun. Azarını işit, masana geç. Eve gel. Yemek ye. Rapor hazırla. Uyu. Saçmalık. Yolda yürürken bir andan da aklından sunumunu tekrarlıyordu. Sırada ki sayfaya geçecekken birinin omzuna çarpmasıyla sayfalar yere saçılmış ve omzuna çarpan kişinin kahvesiyle iyice mahvolmuştu. -Özür dilerim. Gerçekten çok özür dilerim. -Sorun yok. Sorun vardı. Ama bunu söylemekle bir şey değişmeyecekti. Sadece bir kaç defa daha özür dilediğini söyleyecek ve bir daha birisinin belki de işine mâl olacak bir projeyi mahvettiğini hatırlamayacaktı. Yerde ki kağıtları toplamak için eğilmişken hiçbir şeyin okunmadığını fark edip vazgeçti. Anlamsız. Kendini yere bırakıp gökyüzüne baktı. İşten kovulmak için güzel bir gün. ................................