Sıradan bir pazar sabahıydı umut her zamanki gibi keman kursuna girtmek için saat 8 de kalktı kursu saat 9 da olduğu için bir gronola yedi ve evden çıktı
Tramvaya bindi ve kursa gitti başta herşey normaldi sonra kursa yeni bir kız geldiğini gördü "Eda" Umut Edayı gördüğünde gözlerimde bakakaldı sanki onun gözlerinde kaybolmuştu ardından Eda kendini tanıtmaya başladı :
— Merhaba ben Eda Ankaralıyım lise 2. Sınıfta okuyorum buraya gelirken idolum olan Alexander Rybak'i örnek alarak geldim umarum iyi anlaşırız
Eda kendini tanıtmıştı fakat umut hiç dinlememeişti çünkü gözlerini edanın gözlerinden alamıyordu sanki büyülenmiş gibiydi
Ardından bugün ikili bir melodi çalacaklarını öğrendiler ve hocaları Umut ile Edayı eşleştirdi Eda çaldı Umut dinledi
Arada konuşmaya başladılar kendilerini tanıttılar falan melodiyi çalışırken akıllarına bundan bir şarkı yazmak geldi hocalarının yanına gidip onlara rehber olup olamayacaklarını sordu
Hocaları kabul edince onları ayrı bir odaya aldı diğer öğrencilere başka bir öğretmen görevlendirip umut ve eda ile ilgilenmeye başladı
İlk görevlendirme yaptılar eda çalıcak umut şarkıyı söyleyecekti şarkının adıysa "Gözlerinde Kayboldum"
Hocaları odadan kısa bir süreliğine ayrıldığında, içeride sadece kemanın naif sesi ve Umut’un kalp atışları kalmıştı. Eda nın Çaldığı her nota, sanki Umut’un o ana kadar dile getiremediği tüm duyguların birer yansımasıydı.
Umut, elindeki boş kağıda ve kaleme bakarken mırıldanmaya başladı. Eda’nın çaldığı hüzünlü ama umut dolu melodi, kelimelerin kendiliğinden dökülmesini sağlıyordu:
"Bakışların bir liman, ben ise yolunu kaybetmiş bir gemi...
Sesin en sevdiğim şarkı, gözlerin ise en derin evim..."
Eda, duyduğu sözlerle çalmayı bir anlığına bıraktı ve gülümsedi "Sanki bu şarkıyı yıllardır biliyormuşsun gibi söylüyorsun." Dedi
Kısa bir sessizlik oldu. Eda, kemanını bir kenara bırakıp Umut'un yanına oturdu. Birlikte kağıdın üzerindeki sözleri düzenlemeye başladılar. Saatlerin nasıl geçtiğini anlamadılar. Dışarıdaki tramvay sesleri, kurs binasından gelen diğer enstrüman sesleri birer birer silindi; sadece ikisi ve "gözlerinde kayboldum" kalmıştı.
Günün sonunda hocaları içeri girdiğinde, ikisinin de yüzünde yorgun ama parlayan bir ifade vardı. "Bitti mi?" diye sordu hoca.
Umut ve Eda birbirlerine bakıp aynı anda "Başlıyoruz," dediler. Artık sadece bir kurs arkadaşı değil, ortak bir ruhun, ilk bestelerinin heyecanını taşıyan iki genç sanatçıydılar. Kurs binasından beraber çıktıklarında, pazar güneşinin altında keman kutularını taşırken Umut içinden bir söz verdi: Bu sözleri ona yazdığımı bşr gün bilecekti
HATIRLATMA
bu 2. Adminin eseridir 1. Adminle alakalı elestiri yapmayın pls bide yazım yanlıslarım için sorry
