Bölüm 3

Aras beni sınıfa soktuğunda sınıfta kimsenin olmadığını fark ettim.Tam sırama geçip ders çalışmaya başlayacakken karşımda 4 kişi duruyordu. İsimlerini yanlış hatırlamıyorsam Ecrin, Zeynep, Yiğit ve Uğur’du.Onlarla konuşmaya cesaret edemediğim için Aras’a bakıyordum. Fısıldayarak:“Ne oluyor?” dedim.O da bana dönerek:“Sakin ol, her şey düzelecek Derin.” dedi.Zeynep öne çıkıp gülümseyerek el salladı:“Merhaba Derin, çekinmene gerek yok. Bundan sonra bizimle birlikte olacaksın.” dedi.Ben de bakışlarımı Zeynep’e çevirdim. O sırada dikkatimi çeken arkada duran çocuklar oldu. Bunlar Uğur ve Yiğit’ti. Fısıldayarak bana bakıyorlardı.Zeynep bunu fark etmiş olacak ki arkasına dönüp:“Ne yaptığınızı zannediyorsunuz siz? Kız daha yeni yeni ortamlara alışıyor ve siz arkasından konuşuyorsunuz.” dedi.Zeynep cidden beni mi savunmuştu? Yoksa rüya mı görüyordum?Zeynep’e 2 adım yaklaştım. Hâlâ arkası dönüktü. Zeynep’in omzuna dokundum:“Gerek yok Zeynep, bana değmez.” dedim.O da bana kaşlarını çatarak:“Öyle şey olur mu Derin? Hem ayrıca biz artık arkadaşız, değil mi çocuklar?” dedi.Çatık kaşlarının yerini gülümseme almıştı. Herkes onayladı. Ben de hafifçe kafamı eğip gülümsedim. Gözlerimin dolduğunu hissetmiştim.Hayır, şimdi olmazdı. Yani izin veremezdim.Tam o sırada zil çaldı. Herkes yerine oturdu.Aslında hiç fark etmediğim şekilde Zeynep’in sıra arkadaşım olduğunu öğrendim. Sırama oturduğumda yanımdaki Zeynep’e dönerek:“Teşekkürler Zeynep, beni koruduğun için.” dedim.Zeynep bana döndü ve gülümsedi:“Teşekkür etmene gerek yok canım.” dedi ve bana sarıldı.Ne olduğunu kavrayamamıştım ama bu benim gülümsememe sebep olmuştu.O sırada sınıfın fısıldamaya başladığını fark ettim. Arkadaş edindim diye miydi bunlar? Merak ediyordum, hep arkadaşının olması nasıl hissettiriyor diye… Galiba o duyguyu şu an yaşıyordum.Zeynep ile sarılmayı bırakalı 25 dakika olmuştu. Ders başlamıştı ve ben her zamanki gibi not almaya başlamıştım.Zeynep bana garip bir şekilde bakıyordu. Ben de ona, öğretmenin fark etmeyeceği şekilde kulağına doğru fısıldayarak:“Ne oldu, neden öyle bakıyorsun?” dedim.Ve o da bana dönerek:“Her şeyi kusursuz bir şekilde not alman çok şaşırtıcı.” diyerek kendi defterini gösterdi.Şok olmuştum, her şey çok karışıktı. Sessiz bir şekilde kıkırdamaya başladım ve ona dönerek:“Not konusunda yardım ederim Zeynep, sen bana bırak.” dedim.Tam o anda Aras’ın bana bakarak gülümsediğini fark ettim. Hafif hafif alışıyordum. Önce Aras, sonra Zeynep… Sıradaki kimdi acaba? Bunu çok da kurcalamayarak Aras’a gülümseyerek derse döndüm.Teneffüs zili çaldığında Zeynep’in hızlıca kalkıp bana dönmesini izledim.“Seni gruptakilerle tanıştırayım, ne dersin? Hem birbirinize de alışırsınız.”Her ne kadar istemesem de yapmak zorundaydım. Çünkü gerçekten artık bir arkadaşım olsun istiyordum.Zeynep’i takip ederek grubun yanına gittim. Konuşmaya başlamışlardı. Konuşmaları bizim gelmemizle son buldu. Onlara dönüp:“Selam.” dedim.Hiç kimsede bir tepki yoktu. Bu da benim endişelenmeme sebep oldu. Tam özür dileyecekken Aras’ın omzuma dokunduğunu hissettim ve ona baktım.“Böyle duracaksınız, birbirinizi nasıl tanıyacaksınız?” diye sordu hafif alaycı bir tavırla.Aras’a şaşkınlık içinde bakmaya devam ederken:“Ne yapıyorsun? Belli ki beni istemiyorlar, sevmiyorlar.” dedim.Aras hafif gülümseyerek:“Daha tanışmadan böyle şeyler dememelisin sessiz hanım.” dediğinde kalp krizi geçiriyordum sanırım. Belki de ölüyordum… Ah bilmiyorum.Ecrin bana bakıp hafif gülümseyerek:“Tamam o zaman, tanışalım ne dersiniz?” dedi.