Bölüm 1

--- Telefon çaldığında Lina, kahvaltı tabağındaki son zeytini kurtarma operasyonundaydı. Çatalıyla tutturmaya çalıştı ama zeytin son bir kaymayla masadan aşağı yuvarlandı. Tam o sırada, telefon ekranında tanımadığı bir numara belirdi. Lina, "Kesin yine bir internet kampanyasıdır," diye homurdandı. Ama içten içe, kalbinin derinlerinde küçük bir heyecan fısıldadı: "Ya önemli bir şeyse?" Parmaklarını telaşla peçeteye silip, telefonu açtı. "Merhaba, Lina Arslan’la mı görüşüyorum?" Karşıdaki ses ciddi ve telaşlıydı. "Benim," dedi Lina, sesini profesyonelce ayarlayıp bir yandan yerdeki zeytine basmamaya çalışarak. İçinde bir şeyler titremeye başlamıştı. Kaderin kapısını çalıp çalmadığını kim bilebilirdi? "Bugün saat 15.00'te acil bir kısa film çekimimiz var. Başrol oyuncumuz rahatsızlandı. Sizi önerdiler. Gelme şansınız var mı?" Başrol mü?! Lina’nın gözleri bir anda parladı. Kalbi, göğsünde minik bir trampet ekibi kurmuştu sanki. "Tabii ki gelirim!" dedi bir çırpıda. Belki biraz fazla hevesliydi ama kim takardı? "Harika. Adresi mesajla iletiyoruz. En geç yarım saate gelirseniz mükemmel olur." Telefonu kapattığında, odada kısa bir sessizlik oldu. Sonra Lina, birden yerinde dönerek kollarını iki yana açtı. "Bir başrol, bir kahramanlık hikayesi... ve sadece yarım saatim var!" diye bağırdı kendi kendine. --- Ev bir anda kaos alanına döndü. Dolap kapakları açıldı, kıyafetler fırladı, saç tokaları havada süzüldü. Arada annesinin sesini duyar gibi oldu: "Evladım, dolabı bomba mı sandın?!" Lina hızla sade bir tişört ve pantolon seçti. "Kendim gibi olayım," diye düşündü. "Zaten doğallığım yeter!" (Motivasyon seviyesinin %100 olduğu anlardan biriydi.) Çantasını hazırlarken küçük bir liste geçti aklından: Telefon, Cüzdan, Lip balm, Şans getiren minik baykuş anahtarlık, Ve bir şemsiye... (Hayatın ona öğrettiği en temel kural: Hava güneşliyse, kesin yağmur yağardı.) --- Sokağa çıktığında nefes nefese kalmıştı. Bir yandan taksi arıyor, bir yandan da kendi kendine söyleniyordu: "Başrol olmak kolay mı sandın Lina? Koş kız koş!" Köşede sevimli bir kediyle göz göze geldi. Kedi önce tatlı bir miyavlama yaptı, sonra kaçar gibi uzaklaştı. Lina kaşlarını çattı. "Kediler bile meşgul bugün," dedi surat asarak. Taksi bulması da kolay olmadı. İlk geçen dolu, ikincisi yavaşlayıp hızlandı, üçüncüsü ise camı açıp "Rezervim var" dedi. Sanki Lina sabah "bugün koşturmalı günüm" diye dua etmişti. Nihayet bir taksi durdu. Şoför başını uzattı: "Nereye?" Lina göz kırpıp ciddi ciddi cevap verdi: "Hayallerime." Sonra ikisi de kahkahayı bastı. --- Stüdyoya vardığında adeta bir maraton bitirmiş gibiydi. Saçlarının bazı yerleri elektriklenmişti ama içindeki coşku her şeyi bastırıyordu. Karşılayan görevli gülümseyerek eline bir metin tutuşturdu. Rolü: İhanete uğrayan genç kadın. Sahne: "Hayır! Ben sana asla güvenmedim!" Duygu: Yıkılmış, kırılmış ama güçlü. Lina aynaya baktı. Kendi gözlerine baktı. Ve sonra iç sesi fısıldadı: "Şu an yıkılan ben değilim. Yıkılan, geçen hafta indirimi kaçırdığım o ceket!" Bir iki kez provadan sonra, yönetmenin işaretiyle kamera açıldı. Lina repliğini söyledi: "Hayır! Ben sana asla güvenmedim!" Ve o anda içinden geçen şey şuydu: "Çekim bitince kızlarla alışveriş yaparız mı acaba... Zara mı Mango mu..." O kadar dramatikti ki, sanki arka planda acıklı bir müzik çalıyordu. Ama Lina'nın zihninde alışveriş müziği dönüyordu. Yönetmen başını salladı: "Çok iyi. Bir kere daha, daha da içten olursa mükemmel!" Lina gözlerini kısmış, derin bir nefes almıştı. Şu an içinde hem bir Shakespeare trajedisi, hem de Zara indirim savaşı yaşanıyordu. İkinci çekimde her şey kusursuzdu. İçindeki alışveriş aşkı ve hayal kırıklığı, sahneye mükemmel bir gerçeklik kattı. Çekim bittiğinde, yönetmen: "Gerçekten çok iyiydin," dedi. Lina göz kırptı: "Teşekkür ederim, yılların alışveriş mücadeleleri sağ olsun," diye içinden geçirdi. --- Kapıdan çıktığında telefonuna mesaj geldi. Kızlardan: "Hazır mısın yıldız? AVM'de buluşuyoruz!" Lina bir kahkaha attı. Bugün hem bir başrol olmuştu hem de alışveriş kazanmıştı. "Gelsin kahveler, gelsin yeni sezon elbiseler!" dedi ve güneşli sokağa adım attı. --- BÖLÜM SONU ---