Bazı yüzleşmeler konuşarak başlamaz.
Aynı odada nefes alabilmekle başlar.
Asel ve Bulut birkaç gün sonra yeniden bir araya geldiklerinde, kelimeler hazırlıksızdı. Cümleler yoktu ama bakışlar vardı. O bakışlar, daha önce ertelenmiş her şeyi taşıyordu.
Asel ilk kez şunu fark etti:
Bulut'un sesi değişmemişti ama susuşu değişmişti.
Eskiden sessizlik bir kaçıştı.
Şimdi bir duruş gibiydi.
Bu onu hem rahatlattı hem de tedirgin etti.
Çünkü değişen bir insan,
her zaman geri dönmezdi.
Bulut ise Asel'e baktığında, onun hâlâ güçlü olduğunu gördü. Ama bu güç artık sabretmekten gelmiyordu. Kendini tanımaktan geliyordu. Ve bu, Bulut'un alışık olduğu Asel değildi.
Bir süre yürüdüler. Yan yana ama temassız.
Asel durdu.
"Ben senden bir şey istemeyeceğim," dedi.
"Bu kez gerçekten."
Bulut kaşlarını çattı.
"Bu iyi mi kötü mü?" diye sordu.
Asel hafifçe gülümsedi.
"Bu gerçek," dedi.
"Ve gerçekler genelde net değildir."
O an Bulut ilk kez şunu hissetti:
Asel onu tutmuyordu.
Ama çağırmıyordu da.
Bu boşluk, sevginin en zor hâliydi.
⸻
O gece Asel defterini açtı. Uzun zamandır yazmadığı bir defterdi bu. Sayfalar boştu ama ağırdı. Kalemi eline aldı ve şunu yazdı:
"Birini sevmek,
onu seçmekten çok,
kendinden vazgeçmemeyi öğrenmekmiş."
Bu cümleyi okuduğunda kalbi sıkıştı. Çünkü artık ne hissettiğini değil, neyi istemediğini biliyordu.
Bulut aynı saatlerde balkona çıktı. Şehrin ışıkları altındaydı. Telefonu elindeydi ama mesaj yazmadı. İlk kez yazmamayı seçtiği için değil, yazacak şeyi olmadığı için.
Ve bu da bir farkındalıktı.
⸻
Belki de bu yüzden hikâye hâlâ ilerlemiyordu.
Ama kopmuyordu da.
Çünkü bazı bağlar çözülmez.
Sadece şekil değiştirir.
Ve bazen bir ilişki,
iki kişinin değil,
iki ihtimalin arasında kalır.
⸻
Yazar Notu 🤍
Buradan sonrası net değil.
Bilinçli olarak.
Çünkü bu noktada hikâye,
okurun içindeki sorularla aynı yere geliyor.
• Sevgi yeterli mi?
• Değişmek şart mı?
• Kalmak mı daha cesur, gitmek mi?
• Yoksa asıl cesaret, hikâyeyi yeniden tanımlamak mı?
Asel gitmeye hazır değil.
Bulut kalmaya hazır değil.
Ama ikisi de eskisi gibi devam edemeyeceklerini biliyor.
Ve bazen bilmek,
karar vermekten daha ağırdır.
⸻
Sevgili Okur 🤍
Buraya kadar geldiysen, artık sen de bu hikâyenin içindesin.
Çünkü bu noktada sadece Asel ve Bulut yok.
Sen varsın.
Belki bir cümlede kendini buldun.
Belki bir susuşta.
Belki de "ben olsam ne yapardım?" diye sordun.
İşte tam orası bu hikâyenin kalbi.
⸻
Bir soru daha bırakıyorum sana 🌱
Eğer seçim senin olsaydı:
• Asel'in kendi yoluna bakmasını mı isterdin?
• Bulut'un dönüşümünü görmeyi mi?
• Yoksa bu iki insanın, ilişkiyi bambaşka bir tanıma taşımasını mı?
Bu hikâye devam ederse,
hangi yoldan yürüsün istersin?
Yorumlarda, mesajlarda, kanalda...
Sesini duymak isterim.
Çünkü bazı hikâyeler
yazarla değil,
okur karar verdiğinde büyür.
Takipte kal 🤍
Bu hikâye hâlâ soruyor.
Ve cevaplarını bekliyor.