Çıkmazdayım... Önüm niye bu kadar karanlık?
Korkuyorum... Kaybolmaktan, başaramamaktan, yok olmaktan korkuyorum...
İçimdeki karadeliğin beni yutmasından korkuyorum.
Yoruldum, çok yoruldum? Ne zaman geçecek bu yorgunluk?
Ne zaman bitecek beynimdeki bulantı?
Ne zaman... Ne zaman gerçek olacak hayallerim? Ve ne zaman düzene girecek hayatım?
Ben... Ben artık başkalarına göre yaşamak istemiyorum. Onların ağız kokusunu çekmek, aşağılayıcı bakışlarına katlanmak istemiyorum. Sahte nezaketlerini ve anlayışsız sevgilerini de.
Yoruldum...
Sadece, her zaman yaptığını yap işte. Görmezden gel, kapa gözlerini. Biliyorum geçmeyecek dertler, yok olmayacak sen gözlerini kapattığında acılar. Fakat başka çare var mı ki? Sineye çekmekten, görmezden gelmekten ve en sonunda ise gülümseyerek hayatına devam etmekten başka çaren var mı?
Bekle... Sen bekledikçe kötüleşecek her şey. Ama gene de bekle sen. Bekle, sevgili kendim. Bir bakmışsın, nice olmazlar olmuş. Her şey bir anda tersine dönmüş.
Dayan...
