Bu benim ilk kitabımın 1. bölümüdür umarım beğenirsiniz iyi okumalarrr...
Yorum ve Kalp yani beğeni atmayıda unutmayın.
Satır aralarınada yorum atarsanız sevinirim. :)
Gece, İstanbul’un üstüne ağır bir sessizlik bırakmıştı.
Defne adımlarını hızlandırdı. Sokak normalden daha karanlıktı. Telefonunun şarjı bitmişti ve bu, onu olduğundan daha huzursuz yapıyordu.
“Harika,” diye mırıldandı. “Tam zamanıydı…”
Köşeyi dönecekti ki durdu.
Çünkü ileride bir şeyler vardı.
Siyah bir araba.
Etrafında duran birkaç adam.
Defne içgüdüsel olarak geri çekildi. Kalbi hızlandı.
Tam dönecekti ki bir ses duyuldu:
“Orada biri var.”
Her şey bir anda sessizleşti.
Kaçmak için adım attı ama ayağı kaydı. Çıkardığı küçük ses, onu ele vermeye yetmişti.
Sonra…
Ağır ve kararlı adımlar duyuldu.
Defne yavaşça arkasını döndü.
Ve onu gördü.
Diğerlerinden farklıydı.
Yaklaşık 1.90 boyunda, geniş omuzlu, dimdik duran biriydi. Siyah gömleğinin kolları hafif sıvalıydı ve güçlü kolları belli oluyordu. Koyu renk saçları dağınık ama düzenli bir şekilde duruyordu. Keskin çene hattı, yüzüne sert bir ifade veriyordu.
Ama en dikkat çekici şey…
Gözleriydi.
Soğuk, koyu ve sanki her şeyi çözebilecek kadar derin.
Defne o bakıştan kaçamadı.
Adam birkaç adım daha yaklaştı.
“Ne gördün?” diye sordu.
Sesi sakindi.
Ama o sakinliğin içinde açık bir tehlike vardı.
Defne’nin boğazı kurudu.
“Hiçbir şey…”
Adam durmadı.
Bir adım daha attı.
Defne geri çekildi.
Duvara çarptı.
Kaçacak yeri kalmamıştı.
“Yalan söyleme.”
Defne gözlerini kaçırmadı.
Korkuyordu.
Ama bunu ona göstermeyecekti.
“Gerçekten hiçbir şey görmedim.”
Adam onu izledi.
Uzun uzun.
Sanki sadece söylediklerini değil, içinden geçenleri de anlamaya çalışıyordu.
Bir an…
Zaman durdu.
Sonra adamın bakışları çok hafif değişti.
Ve beklenmedik bir şey yaptı.
Geri çekildi.
“Git.”
Defne ne diyeceğini bilemedi.
“Ne?”
“Git dedim.”
Sesi hâlâ sertti.
Ama bu sefer içinde farklı bir şey vardı.
Karar.
Defne birkaç saniye tereddüt etti.
“Beni… bırakıyor musun?”
Adam gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi:
“Şu anlık.”
Bu bir merhamet değildi.
Bir uyarıydı.
Defne daha fazla beklemeden koşmaya başladı.
Kalbi hızla atıyordu.
Adımlarının sesi gecede yankılanıyordu.
Ama o uzaklaşırken…
Adam hâlâ olduğu yerdeydi.
Gözleri onun arkasındaydı.
Yanındaki adamlardan biri yaklaştı.
“Patron… bırakmak doğru muydu?”
Adam cevap vermedi.
Sadece hafifçe başını eğdi.
Ve ilk kez…
Kendi koyduğu kurallardan birini bozduğunu fark etti.
“Onu bulun,” dedi sonunda.
Sesi sakindi.
Ama bu sefer içinde başka bir şey vardı.
Merak.
Ve belki de…
Başlangıç.
Bu benim ilk kitabımın ilk bölümüydü nasıldı yorumlarda bekliyorum.
okunma: 30
Yorum: 10
Beğeni: 20
bunlar olursa yeni bölümde hemen gelir.
bu arada GT de yapıyorum.
