Soğuk hava tenimi ısırıyordu ama aldırmadım. Tim aracına ilerlerken başımın ağrısı daha da arttı. Üç gecedir uykusuzdum ve bu on geceye çıkacak gibi duruyordu.
"Ne durum?" dedim sert bir sesle Kartal'a. Kartal sesimi duyar duymaz hazır ola geçince burnumdan nefes verip "Kartal! Şuan için yapma bunu ve bana rapor ver!" diye bağırdım.
"Emredersiniz komutanım, adam 30 dakikaya ringe çıkacak. Maçtan sonra birlikler soyunma odasına baskın düzenlemeyi planlıyor."
"İyi," dedim. "Orada tek hata istemem." Arkamı dönüp araca adımladım. Kimseye bir şey daha demeye mecalim yoktu. Şu lanet herifin olayını bitirip yatmak, mümkünse izne çıkmak istiyordum.
"Komutanım," Elzem'in sesiyle ona döndüm ve sertçe "Söyle," dedim. Elzem derin bir nefes aldı ve "Cesur yine gelemiyor," dedi. "Annesini ameliyata almışlar, geleme-"
"Başlarım onun nazına Elzem!" diye bağırdım. "Gidin getirin o geri zekalıyı onsuz bu görevi bitiremeyiz biz!"
Elzem korkmuş şekilde yanımdan ayrıldı. Cesur ailenin tek çocuğu değildi. Üç tane ablası vardı ve annesine bakmak ona düşmezdi ki zaten ablaları da ona gerek duymazdı, biliyordum. Nazından gelmiyordu.
Birkaç dakika sonra Cesur geldiğinde kalkıp araçtan indim ve yanına hırslı adımlarla vardım. "Ulan nazlı gavat!" diye bağırdım. "Hiç düşünmüyor musun sen bu operasyona lazımımdır diye!?"
Elimi kaldırıp yüzüne sertçe tokat attım.
Ses etmedi.
"Bana cevap ver Cesur!" dedim dişlerimin arasından. "Daha da beterini yapmaktan sakınmıyorum bildiğin üzere."
"Komutanım," dedi zoraki bir sesle. "Annem zorlu bir ameliyat geçirecek ondan-"
"Annenin geçireceği ameliyatı bilmediğimi mi sanıyorsun sen? Senden önce haberim vardı, önemli falan değil. Şimdi git hazırlan."
Cesur kafasını eğip binaya doğru yürüdü.
"Bir daha bunu yaparsa uzaklaştırma çekeceğim hatırlatın bana." dedim. Bu Cesur'a azdı bile.
Arabaya doluşup maçın yapılacağı yere değil adamı götürecekleri yere gittik. "Tek hata yok Kurtlar!" diye bağırdım.
Hep bir ağızdan "Emredersiniz komutanım!" diye karşılık verdiler.
Saatler geçti ama bir hareket yoktu. Durumu kontrol ettiğimde gördüğüm şey bizim hedefin rakibini yerden yere vurduğuydu.
"Gösterişçi." diye fısıldadım kin dolu bir sesle.
İrlandalılardan da İrlanda'dan da nefret ediyordum çünkü silah arkadaşımı orada kaybetmiştim. Orada şehit vermiştim onu...
Hem de bu adamın arkasını toplarken...
Çok belalıydı. Genelde yaptıklarından dolayı değildi belası, hareketlerinden ve ailesinden kaynaklanıyordu. Tabii annesi Türk olduğu için işin ucu bize dokunuyordu ne yazık ki...
Hayır ben anlamıyorum niye melez bireylere çok meraklı bizim millet? Evlen işte Türk ile ne yapacaksın elin gavurunun adamını! Tamam, bizim erkeklerin de çoğu salak ama gavurdan iyidir.
Mesela Cesur.
Salak falan ama kızım olsa veririm.
Sonra Kartal.
Yok ya ona kız vermem. Kızı üzer o geri zekalı.
Sanki kızın var Ayla!
Evli bile değilsin ki sen! Hayatında bir hıyar abin var o da yurt dışında.
Al bak yine gavur sever.
Hasbinallah...
Saatler sonra bir araba yaklaşınca tim hareketlendi ama elimi kaldırıp onları durdurdum. "Şşş," dedim uyarır bir fısıltıyla. "Sakin olun."
Elzem sakince kapıyı açtı ve çıktı. Arslan'a bakınca diken üstü oturduğunu gördüm. Elzem ile Arslan nişanlıydı ve Elzem'in metropol gibi rol oynanan görevlerde pek de rahat durduğu söylenemezdi.
"İnşallah yine aynı haltı yeme de Elzem Karan." diye fısıldadı hiddetle. Sırıttım.
Aferin kız Ayla! Evlensen bir de kıskanır mı derdi olacaktı. Bekarlık sultanlık!
Elzem araca geri dönünce "Güya test yapacaklarmış," dedi. "Yer mi be oğlum Anadolu çocuğu!"
Hepimiz gülerek arabadan çıktık. Adamlar bizi fark edince hareketlendi. Tim beni korurken ben de seri bir şekilde yürüyüp binaya girdim. Girer girmez ilk hediyelerim gözüktü tabii.
"Gel bakalım aslan parçası," dedim alayla. Attığım mermi adamın kafasını parçalarken bedeni yere devrildi. İkinci, üçüncü derken meşhur İrlandalının yanına vardım. Yerde yatıyordu. Kıyafetleri parçalanmış ve kanlar içindeydi.
"Marcus Doyle," dedim. "Geldim."
Bana inleyerek döndüğünde böğründen yaralı olduğunu gördüm.
O koca cüsseli adam yıkılmıştı...