Sabahın köründe, odamın rutubetli tavanındaki sarı lekeleri sayarak uyanmak artık hayatımın standart döngüsü haline gelmişti. Üvey ailemin bana reva gördüğü bu evde nefes almak bile batıyordu. "Sıfırın sıfırı" tam olarak hayatımı özetleyen kelimeydi. Ne bir aile sıcaklığı, ne arkamı kollayan bir kimse, ne de ait hissettiğim tek bir köşe... Küçükken o kapının önüne öylece bırakıldığımda arkalarına bile bakmamışlardı. Bu sıradan, kasvetli dünyada yabancı bir cisim gibi geziniyordum.
Okul ise ayrı bir işkence merkeziydi. Üzerime geçirdiğim solmuş, uyduruk hırkamla koridorda yürürken üzerimdeki alaycı bakışları derimde hissediyordum. Sınıftakiler için ben sadece dalga konusu, ezik bir lise öğrencisinden ibarettim.
"Yine ne süzülüyorsun ortalıkta, sesini çıkarsana ucube?" diye arkamdan omuz atıp geçti sınıftakilerden biri. Elimdeki defteri daha sıkı kavradım. İçimdeki o dipsiz boşluk, göğsümün ortasında patlamaya hazır bir bomba gibi sıkışıyordu. Neden buradaydım?
Son ders, okulun o çekilmez matematik saatiydi. Kapı açıldı ve içeriye adımını attığı an sınıftaki cıvıltılı uğultu bıçak gibi kesildi. Okuldaki herkesin mesafeli olduğu, hakkında türlü türlü disiplin dedikoduları dönen, kimseden çekinmeyen ama herkesin köşe bucak kaçındığı o adam. Soğuk, kaşları sürekli çatıktı ve bakışlarıyla insanı duvara çivileyebilecek bir otoriteye sahipti. Ders boyunca arka sıralarda kaybolmaya çalışıyordum çünkü her seferinde o keskin, alaycı sesiyle beni bulmasından nefret ediyordum.
"Arina! Yine neyi kara kara düşünüyorsun?" dedi, kürsüden zehir zemberek bir tonla. "Beynini biraz ders için kullanmayı denesen, belki bu sefil halinden kurtulursun."
Tüm sınıfın gülüşmeleri arasında dişlerimi sıkarak tahtaya baktım. İçimden, Siktir git, diye mırıldandım. Bu adamdan da, bu okuldan da, bu hayattan da nefret ediyordum.
Hayatımın bundan ibaret olduğunu, bu rutubetli mahallede çürüyüp gideceğimi zannediyordum. Ancak kaderin, o an için arkamda çevirdiği dolaplardan ve o gizli dünyadan henüz haberim bile yoktu..