Bölüm 4

Eski bir berber dükkânının kırık vitrininde kopya Elif’i gördüler. Karanlık bir gülümsemeyle onları izliyordu. Elinde metal nesne vardı. Kapı açıldı, içeri girdiler.Elif, “Ne olur geri git,” dedi.Kopya, “Sırf yalvardın diye mi? Rüyanda görürsün. Asla geri gitmem,” diye cevapladı.Abisi, “Sen gerçek değilsin, sadece bir yansımadan ibaretsin!” dedi. Kopya öne çıktı, Elif’in eline metal nesneyi zorla verdi:“Belki de sen gitmeyi seçersin?”Elif titriyordu ama kararlıydı. Metal nesneyi kopyanın eline geri verip bağırdı:“Ben burada kalacağım! Hayatımı çalamazsın!”Kopya, duman gibi dağılıp kaybolmaya başladı. Metal nesne yere düştü. Üzerindeki semboller yazıya dönüştü:“Bu senin kararındı.”O gün güneş doğarken Elif, aynalara bakışının artık asla eskisi gibi olmayacağını biliyordu. Çünkü en korkutucu gölge, bazen kendi yansımandır.