Şirinin yüreğinde hasret bir tohumdu
Bu aşk o ferhatın gözlerinden okundu
sanma dağları delerken bir nebze yoruldu
Dağlar titredi de yol verdi bu aşkın lütfuydu
Sandım ki güneş doğuyor bu ne nurdur
Meğerse bu aydınlık sevgilinin uğurudur
Gözlerin her düşü bitap düşüren bir kordur
Meftun oldumsa suç benim değil ruhumundur