Kadın bir adım geri çekildi. Adam hâlâ olduğu yerde duruyordu, gözleri karanlık bir gölge gibi kadına kilitlenmişti.
**“Buradan git.”** dedi kadın, sesi titriyordu ama sert çıkmaya çalışıyordu.
Adam konuşmadı. Gözleri kadının yüzünü tarıyordu, geçmişin kırıntılarını arıyordu.
İki yıl boyunca onu düşündü. Onu bulmak için her şeyi geride bıraktı. Ama şimdi, gözlerinde başka bir gerçek vardı.
Kadın korkuyordu.
Ama sadece ondan değil.
Bir şey saklıyordu.
Adam adımını attı. Kadın daha da geri çekildi, ama gözleri ona meydan okuyordu.
**“Benden korktuğun şey ne?”** diye sordu adam, sesi artık daha sakin çıkıyordu.
Kadın gözlerini kaçırdı. Adam iç çekti.
**“Sen beni unutmadın.”** dedi, emin bir sesle.
Kadın gözlerini ona çevirdi, dudakları aralandı ama hiçbir kelime dökülmedi.
**“Senden vazgeçmedim.”** dedi adam. **“Sen de vazgeçmedin.”**
Kadının nefesi kesildi.
**“Ama bir şey seni susturdu.”**
Kadın derin bir nefes aldı. Sonunda konuştu:
**“Beni bırakmalısın.”**
Adam kaşlarını çattı. **“Bunu gerçekten istiyor musun?”**
Kadın gözlerini kaçırdı. Ellerini sıktı.
**“Hayır.”** diye fısıldadı.
Adam öne eğildi. **“O zaman neden kaçıyorsun?”**
Kadın derin bir nefes aldı. Gözleri karardı.
**“Çünkü geçmiş seni bırakmaz. Ben seninle olursam, beni de bırakmayacak.”**
Adam sustu.
İşte şimdi, bütün gerçeği görüyordu.
Kadın onu istiyordu. Ama adamın geçmişi, onun geleceğini mahvedebilirdi.
**“Beni korumaya mı çalışıyorsun?”** diye sordu adam.
Kadın gözlerini ona dikti. Sonunda, gözlerinde korkunun yanında başka bir şey vardı.
Sevgi.
**“Evet.”** dedi kadın. **“Çünkü seni kaybetmek istemiyorum.”**
Adamın kalbi hızlandı. Ama ilk kez, bu kaçışın bir anlam kazandığını fark etti.
Kadın onu seviyor ama onun karanlığından korkuyordu.
Şimdi tek bir şey yapabilirdi:
Geçmişi tamamen geride bırakıp, ona gerçekten huzurlu bir hayat verebilir miydi?
-