Yıllar geçti.
Kız hiç evlenmedi.
Her yıl tanıştıkları gün o banka bir kırmızı gül bırakıp küçük bir mektup yazdı.
Son mektubunda şunlar vardı:
"Sen bana insanların bir ömür değil, bazen birkaç mektupla bile sonsuza kadar sevilebileceğini öğrettin. Eğer bir gün başka bir dünyada karşılaşırsak, bu kez seni bekletmeyeceğim."
Mektubu bankın üzerine bıraktı ve sessizce uzaklaştı.
Ertesi sabah parka gelenler, bankın üzerinde kurumuş bir kırmızı gül ve rüzgârın savurduğu iki eski mektup buldu.
Kimse onların hikâyesini bilmiyordu.
Sadece bankın üzerine yıllar önce kazınmış tek bir cümle vardı:
"Bazı aşklar kavuşmak için değil, unutulmamak için yaşanır." 🥀