Kız her pazar aynı saatte o banka gidiyordu. Elinde eski mektuplar, gözleri yolda...
İnsanlar değişiyor, mevsimler geçiyordu ama o beklemekten vazgeçmiyordu.
Bir sonbahar günü yaşlı bir adam yanına yaklaştı ve küçük bir zarf uzattı.
"Bunu sana vermemi istemişti."
Kız titreyen elleriyle zarfı açtı.
"Eğer bu mektubu okuyorsan, sana gelememişim demektir. Sana verdiğim sözleri tutmak istedim ama hayat bazen izin vermiyor. Seni bekletmek istemezdim. Beni o bankta mutlu hâlimle hatırla. Çünkü kalbimin en güzel köşesi hep sen oldun."