Hayatta her şey vardır. Kaybetmek, üzülmek, mutlu olmak, şaşırmak, dışlanmak, dışlamak...
Ve daha bir çok şey vardır hayatta. Hayata isyan edemeyiz. O bize nadiren tercih hakkı sunar. Ama sonuç yine onun istediği gibi olur.
Küçükken annemin ve babamın beni terk etmesi benim kaderimdi. Hayatın istediği şeydi. Karşı çıkamadım.
İkiz kardeşimin ben doğumdan kurtulurken ölmesi hayatın istediği şeydi. Karşı çıkamazdım.
Üniversitede biriktirdiğim paramla eve çıktığımda ev sahibinin bana "acıyorum sana, ne annen ne baban sevmiş seni, yalnızsın" demesi de hayatın istediği şeydi. Karşı çıkamazdım.
Ben Başak. Annesinin doğurduğuna pişman olduğu, babasının doğunca yüzünü görmek istemediği küçük kızım.
Hayır, ben Başak Sönmez. Kimseye ihtiyacı olmayan, çalıştığı hastanede en iyi göz doktoru olarak bilinen, iyi niyetli ancak kendini seven genç bir kadınım.
Kendimi seviyor muyum? Bilmem. Beni kimse sevmedi. Ben neden kendimi seveyim?
Ama herkese göre mükemmelim. Herkes bana övgüler yağdırır. "Başarılı bir göz doktorusun" derler. Keşke başarılarımı ailemde görseydi. Gurur duysalardı. Ama olmaz onları hiç tanımadım bile.
Belki bir gün biri çıkıp gelir, ailem olur. Keşke olsa, ama ben sevilmemeye ve kimsesizliğe mahkumum...
~
Selam! Luzianız geldi. Bu girişti. Başak biraz kendini tanıttı. Muhtemelen ilk bölümü köyden gelince atarım. Yani 1, 5 ay sonra. Tutacağını sanmıyorum . Ama hayal dünyamın biraz açılması ve paylaşılması gerektiğine karar verdim. İsterse hiç okunmasın. Yinede yazarım. Hoşça kalın!
