"Melisssss, çabuk gelll matematik sınavının sonuçları açıklanmış!" Evet bu bağıran arkadaşım Naz. Kendisi çok hayat dolu ve enerjik. Mutlu olduğunda genelde hep böyle bağırarak beni yanına çağırır kesin 100 aldı. "Noldu sakin ol koşmana gerek yok kacmiyorum ya."
"Sonuçlar açıklanmış... off yoruldum şu var mı?"
"Sınıfa geçince veririm, eee kaç almışsın? Kaç almışım?"
"Ben 100, sen 56..." Zaten yüksek not beklemiyordum bu bile iyi.. "sorun değil en azından geçmişim ona şükür" şaşkın bir şekilde bana bakarak "Melis? İyi misin sen? Annenler bu sınavdanda düşük not alırsan seni cezalandıracaklarını söylememiş miydiler?" Olamaz! Bunu unutmuştum şimdi ne yapicam ya off! Baskıcı bi ailemin olması ne kadarda güzel böyle(!) "Neyse sen dert etme ben hallederim" Bu arada kendimden bahsettim mi ben? Merhaba ben Melis, lise son sınıfım ve buda benim inanılmaz öyküm.
(10 dk sonra)
"Koş Naz, koş! Seni dinleyip kantin sırasında 10 dakikadan fazla durmak benim aptallığım!"
"Off geç kaldık hala söyleniyor ya!"
Sınıfın kapısına vardığımızda ikimizde bir korku sarmıştı. Türkçe hocamız sınıfa her zamankinden erken gelmiş, böyle şeylerde hep bizi bulur zaten! 15 dakika geç kalan hoca şimdi bizim geç kaldığımız zaman erken gelmiş şaka gibi!
"Evvvet kim kapıyı çalıyor"
"Bunu bir oyun gösterir.." Birbirimize bakıp onun ne demek istediğini anlamıştım.
"Taş!"
"Kağıt!"
"Makas!" Lanet olsun, Yenildim! Ve Evet bazı şeylere karar vermek için bunu yapıyoruz. "Hadi bakalım." Naz bana sırıtarak bakarken benim korkudan bacaklarım titriyordu. Neden diye sorarsanız türkçeciye karşı hep bir korkum vardı. ADAM RESMEN BAKIŞLARIYLA İNSAN OLDURUYOR! Korkmamak elde değildi.
"Evet arkadaşlar burayı anladı-" Tam girdiğimizde yine o bakışından attı.. Korkudan bacaklarım mi titriyor benim?
"Hocam geç kaldığımız için üzgünüz" korkutucu anlamış olmalı ki Naz benim yerime söze girdi ve bana goz kırptı. Off bu kızın anlık zekasına hayranım ben dersten sonra alnında öpücem!
"Nerdesiniz siz?!"
"Kantinde sıra fazlaydı da.."
"Geçin yerinize birdaha olmasın."
Ohh bisey olmadan atlattık en azından. İkimizde siralarimiza geçtikten sonra kapı çaldı. Hocanin"girr" demesiyle içeriye bir çocuk girdi
"Aaa sen yeni çocuk olmalısın. Adın neydi senin?"
"Melih." Çocuk öyle bir soğuklukla söyledi ki üşüdüğümü hissettim.
"Pekala tek boş sıra Melis'in yanı gibi duruyor.. seni oraya alalım." Bir dakika ne dedi o? Melis'in yanı mı? Lanet olsun ya! Ben tek oturmayı seviyordum! Yanıma gelip hiç konuşmadan öylece oturdu ve bir şeyler yazmaya başladı. Ne yazıyordu acaba? Çok merak ettim şimdi. Çocuk bu merakımı anlamış gibi bana dönüp "merhaba adını ogrene bilir miyim?" dedi. Tam cevap vericem dilim tutuldu. O çok mu yakışıklı bana mi öyle geldi? Kahküllü saçları ve kahve rengi gözleri o kadar güzel parlıyordu ki... sanırım o kadar uzun suratına bakınca bana "ismini unutmuş ola,azsin değil mi?" Dedi. Afallayarak "ha, şey.. ben Melis memnun oldum." Hicbirsey demeden önüne döndü. Ne bukadar miydi yani? Önüme döndüğüm sırada bana "güzel isim" dedi. Bisey demedim. Lanet olsun dilim tutuldu! Hoca yine bireyler anlattıktan sonra ders bitti ve ben koşarak Naz'ın yanına gidip olanları anlattım ve bana "ondan hoşlanıyorsun" dedi. Evet ondan elektrik almıştım ama daha hoslanmadim ki. "Kısım saçmalama daha çocukla düzgün konuşamadım bile" Tam o sırada çocuk bizim yanımızdan geçti. Ona bakmaktan önüme bakmadığım için yere kapaklandım ve Naz hemen söze girdi "Sen kesinlikle ondan hoşlanıyorsun!" Yaa daha değil be kısım sadece elektrik aldım..
