Gözüme gelen güneş beni uykumdan uyandırdı, bu perdeyi kimin açtığını düşündüm. Bilmiyordum, sanırım düşünmek yerine kalkmalıydım.
Ayaklarımı yataktan aşağı sarkıttım ve pembe komodinimin üzerindeki telefonuma uzandım, saat öğlen 2 ye geliyordu. Bugün de ders çalışamamıştım, üzerimde bir unursamamazlık vardı ama aynı zamanda da içten içe stres doluyordum.
Dolabıma gidip beyaz kısa kollu bir tişört ve siyah bir pantolon seçtim, giyindim ve aynanın karşısına geçtim. Belki de artık biraz makyaj yapmalıydım, ölü gibi duruyordum. Biraz parfüm sıktım, bugün doğum günümdü, 22 nisan. Dışarı çıkmalıydım, kendimi buna zorlamalıydım. Bana kalsa evde saatlerce tavana bakardım ama bana kalmamalıydı.
Dışarı çıktım ve evin kapısını kilitledim. Bugün 18 yaşıma girecektim, kendime çok güzel bir hediye hazırlamıştım, bugün biraz kitap alacaktım. Uzun zaman sonra iyi geleceğini düşünüyordum. Dolmuşa bindim ve şehrin merkezine doğru yola çıktım. Tek boş koltuğa, dokunsam ağlayacak gibi duran bir çocuğun yanına oturdum. Kendini çok sıkıyordu, sonuçta erkekler ağlamazdı, hepsine bu dayatılmıştı. Kim bilir neydi gözlerini yaşla dolduran bu şey.
Onu gözetlemeyi bırakıp kulaklıklarımı çıkardım ve müzik dinlemeye başladım. Gözlerimi kapattım, kafamı geriye yasladım. Uzun zamandır yarım yamalak aldığım uykularımdan birine daldım.