Gökyüzünde Buluşuruz

Sevgili kahramanıma; Şimdi biz seninle aynı hikâyenin kahramanları değiliz ama bir zamanlar aynı sıraya oturmuşluğumuz, oyunlar oynamışlığımız, sessizliğimizi paylaşmışlığımız, tek bir şarkının içinde bulunmuşluğumuz, aynı yağmurda ıslanmışlığımız ve aynı yerden kanamışlığımız var. Güzel kalpli çocuğum, yüreğimin yangını... Biliyorum artık yanında olamam. O sıralar, şarkılar, sokaklar denk getirmez bizi. Keşke demekle hiçbir şeyin geçmediğinin de farkındayım ama keşke hastanede değil de sağlıklı birer iki çocuk olarak karşılaşsaydık. Seninle yaşadığım hiçbir şeyden pişmanlık duymuyorum ama bir ihtimal de olsa hikâyemizin mutlu başlayıp mutlu bitmesini isterdim. Keşke yine aynı sıralarda yan yana otursak, yağmurlarda sırıl sıklam olsak, okuldan kaçsak, aynı şarkılarda ve sokaklarda buluşsak, uzun saç sevmememe rağmen sırf sen örüyorsun diye saçlarımı uzatsam, beraber bütün şehri dolaşıp dondurma yesek... Çok mu imkansız? Galiba öyle. Ben, gidiyorum balım. Biliyorsun, gitmek benim için bir mecburiyet. Benden sonra hayatına yeni birini al; çok sev, çok sevil, yüzün hep gülsün. Eğer beni çok özlersen yıldızlara bak, çünkü ben hep orada olacağım. Yıldızlar kadar öpücük bir tanem... Seni daima çok sevecek ve asla unutamayacak olan Delibal’ın.